Medio juli 2022, Nederland heeft al een paar tropische dagen te pakken. We zijn halverwege de eerste van vier pop-upweken bij de boerderij van Evert de Kluyver, de Alblashoeve. In de enorme schuur, met onder meer een kalfje in een hok, staan de spullen klaar voor het kinderprogramma, dat later deze ochtend zal draaien. Een moeder gaat met haar kinderen per fiets de omgeving verkennen. Genoeg te zien in het weidse polderlandschap. Even doortrappen en je staat oog in oog met de molens bij Kinderdijk.

Het Dabarteam is net klaar met de dagopening. De campinggasten zitten te ontbijten in een gemeenschappelijke tent. Ze zijn ‘aangereikt’ door o.a. voedselbanken, pioniersplekken en diaconieën – die kunnen goed inschatten welke gezinnen voor een gratis vakantie in aanmerking komen. Gratis geldt in dit geval voor verblijf (tent of caravan), eten en drinken.
De groep is divers van samenstelling. Er zijn moeders met kinderen, een paar mannen. Een oma - die zich serieus kwijt van haar taak als opvoeder, ook voor andere dan haar eigen kleinkinderen. Ze ziet er nauwlettend op toe dat de borden worden leeggegeten.

Doorfluistertje
Verschillende nationaliteiten zijn vertegenwoordigd. Sommige gasten spreken nog weinig Nederlands maar dat is geen belemmering voor gezelligheid en al helemaal niet voor gezamenlijk eten. Het geeft zelfs de nodige hilariteit. Campingpastor Willemieke: "We deden een keer ‘doorfluistertje’ met volwassenen. Ieder in zijn of haar eigen taal."

Coralinde is lid van de plaatselijke dabarcomissie en tovert een stapeltje kortingsbonnen uit een lokale krant uit haar tas. Daarmee krijgen ze voor een schappelijk bedrag toegang tot een attractie in de buurt. Snel heeft ze nog wat mensen uit haar netwerk gevraagd of ze de bon wilden uitknippen.

Willemieke: "Je moet wel oppassen voor stigmatisering. Afgelopen zondag gingen een paar campinggasten met ons mee naar de kerk. We vonden het heel fijn dat er gebeden werd voor de pop-upcamping, dat geeft de betrokkenheid aan. Maar toen de doelgroep omschreven werd als ‘mensen aan de rand van de samenleving’ hoopten we even dat de bezoekers in kwestie dat niet hadden verstaan…"

Zwemluiers
Willemieke heeft veel Dabar-ervaring, evenals teamleider Wim. Beiden vinden ze deze nieuwe vorm van campingwerk "intensief". Willemieke doet bijvoorbeeld veel meer dan alleen pastoraat. "Er moet een pleister worden geplakt. Heeft iedereen een chippie? Oei, een vouwwagen staat op instorten. Elk huilend kind doet een appel op je."
Ze maken mooie dingen mee. "Als team houden we iedere ochtend een bijbelstudie. Een van de gasten kwam spontaan vragen of ze mocht meedoen."

Een belangrijk verschil met het ‘normale’ Dabarwerk: "Hier ben je als het ware één groep." Als dabarist of als lid van de commissie moet je, meer dan anders, alle mogelijke praktische zaken oplossen. "Toen we gingen zwemmen, kwam ineens de vraag: “O, maar hebben jullie wel zwemluiers?” Die moesten we dus snel even regelen."

Engelengeduld
Evert de Kluyver (die zelf in een grijs verleden ook Dabar heeft gedaan) bestiert sinds ruim twintig jaar deze biologische boerderij, een familiebedrijf - 25 hectare, 60 melkkoeien. "Ik melk de helft van het jaar buiten, de koeien staan 24/7 in de wei." Bestrijdingsmiddelen komen er uiteraard niet in. "Als ik distels zie op het land, haal ik die er handmatig uit."

De Alblashoeve is ook een kleinschalige zorgboerderij, met twee of drie cliënten. Linda is vandaag de enige. Het is duidelijk te merken dat Evert met haar kan lezen en schrijven. Met engelengeduld legt hij voor de vijfde keer in een half uur rustig uit dat ze haar pasgeboren nichtje mag bewonderen, maar dat ze eerst een telefonische afspraak moet maken. Wat ze het liefste doet? Voeren. En aaien.

Het concept pop-upcamping is een kolfje naar zijn hand. Wat hij ervan verwacht, hoopt? Evert denkt even na. "Dat ze merken dat er mensen zijn die om hen geven. Ik hoop dat ze liefde ervaren en gemeenschap."

"Ik lig nergens wakker van"
Aan de buitenkant van de stal hangt een spandoek: De Boer Verdient Respect. "Gekregen van een zorgcliënt." Zelf is hij niet van het demonstreren. Ook bij hem is er onzekerheid over de toekomst van het bedrijf. Maar hij maakt zich niet kwaad op ‘Den Haag’. "Ik lig nergens wakker van. Elke avond breng ik alles in gebed bij God. En ik begin de nieuwe dag met een half uur met God. En als Hij zegt: “Evert, kom” - nou, dan is er vast iemand anders die de koeien zal melken."

Bovenstaand verhaal verscheen in Tijding Magazine, een uitgave van de IZB, en is met toestemming overgenomen door Cvandaag.

Foto credits: Wouter Muskee