Een van de zonen vroeg mij of hij iets tijdens de dienst mocht zeggen. Het bleek een hartenkreet te zijn. Hoe graag had hij een betere band met zijn vader gehad. Hij vroeg mij ook of er ruimte was in de dienst om een lied te laten horen.

Ik kende het lied. Het is een lied van Stef Bos. Het lied bevat een zin die heel veel mensen raakt. ‘Papa, ik lijk steeds meer op jou’.

Al aan het begin van de dienst nodigde ik de zoon uit om naar voren te komen. Het verhaal dat hij voorlas, kwam uit de diepste plekken van zijn hart. Tot tweemaal toe gaf ik hem een glas water. Het kostte hem zichtbaar moeite. Maar hij stortte zijn hart uit. Een eerlijk verhaal.

Toen hij klaar was kwam de muziek.
Tot mijn verbazing instrumentaal.

Ik vroeg hem daar later naar. Veel mensen in de kerk kenden dit lied vast niet. Het is ook een heftige tekst. Een paar regels er uit: 'Want papa, ik lijk steeds meer op jou. Vroeger kon je steng zijn. En God ik heb je soms gehaat. Maar jouw woorden. Ze liggen op mijn lippen.
En ik praat nu zoals jij vroeger praatte. Ik heb een goddeloos geloof. En ik hou van elke vrouw. En misschien ben ik geworden. Wat jij helemaal niet wou. Maar papa, ik lijk steeds meer op jou.’

Toch waren deze woorden niet de reden waarom hij toch gekozen had voor een instrumentale uitvoering.

Het was het slot van het lied: 'En jij gelooft in God, dus jij gaat naar de hemel en ik geloof in niks dus we komen elkaar, na de dood na de dood, nooit meer tegen.'

‘Elkaar nooit meer tegenkomen.’
Daar had hij de meeste moeite mee.

Veel mensen in de kerk zullen het liedje niet kennen, schreef ik al.
Voor mij hadden ze het allemaal mogen horen.
Er gaat een wereld achter schuil.

Op veel begrafenissen worden mooie woorden gesproken. Vaker mooier dan de werkelijkheid was. Op deze begrafenis niet.

Eerlijk was ook de tekst die de moeder met instemming van haar man had gekozen voor de dienst. Ik heb er over mogen preken: ‘Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp.’ Eerlijke woorden.

Deze overdenking verscheen eerder op de Facebookpagina van ds. Arie van der Veer.

Foto: Facebook/Arie van der Veer