Na een lange en vermoeiende tocht nadert de herder met zijn kudde de hooglanden waar zij de zomer zullen doorbrengen. In Spaanssprekende landen worden deze hooglanden plateaus mesas genoemd, het Spaanse woord voor tafels. In het Nederlands noemen we een dergelijke hoogvlakte een tafelland: een betrekkelijk vlak en meestal geïsoleerd stuk weidegrond dat uitsteekt boven het omringende land.

De Tafelberg in Kaapstad is een klassiek voorbeeld van zo’n plateau. De tafellanden zijn erg in trek bij de schaapherders. Ze zijn bijzonder vruchtbaar, maar liggen erg afgelegen en zijn moeilijk toegankelijk. De herder moet de kudde eerst door een dal van diepe duisternis leiden om deze hoger gelegen weidegronden te bereiken. Bovendien moet hij de tafellanden geschikt maken voor de schapen.

Een goede herder brengt zijn kudde immers nooit naar een plaats waar hij niet eerst zelf geweest is. Daarom trekt de herder er in het voorjaar op uit om het tafelland voor de dieren te inspecteren en in orde te maken. Hij moet de bronnen en de waterbekkens reinigen en bereikbaar maken voor zijn kudde. Hij stelt vast of er genoeg gras en hooglandvegetatie aanwezig is. En de herder zal de plek ontdoen van giftige planten en gevaarlijke dieren zoals slangen. Hij zorgt ervoor dat het veilig is voor zijn kudde. Al deze werkzaamheden vormen samen ‘het aanrichten van een dis’ voor de schapen in de zomer.

Jezus is de Goede Herder. Is er ooit een herder geweest als Hij? Ook Hij is ons voorgegaan. Op Golgotha, zijn dal van diepe duisternis, heeft Jezus het opgenomen tegen alle vijanden die zijn kudde bedreigden: de zonde, de duivel, de dood en de hel. De Goede Herder heeft zijn leven gegeven voor zijn schapen. Door zijn sterven en opstanding heeft Hij de duivel glansrijk ontmaskerd, ontwapend en overwonnen: ‘Hij heeft zich ontdaan van de machten en de krachten, hen in het openbaar te kijk gezet en over hen getriomfeerd aan het kruis’ (Kolossenzen 2:15, GN).

Jezus neemt jou mee in zijn overwinning en plaatst jou op hoger gelegen overwinningsgrond. De Bijbel noemt dit in Christus zegevieren: ‘Maar God zij gedankt, die ons te allen tijde in Christus doet zegevieren’ (2 Korinthe 2:14, NBG). Zegevieren betekent niet dat jij voor de overwinning moet strijden, maar dat je gaat vieren dat de overwinning al is behaald. Het gaat niet langer om wat jij moet doen, maar om wat Jezus voor jou heeft gedaan.

David zingt het uit in Psalm 23:5: ‘U richt voor mij een dis aan voor de ogen van wie mij benauwen.’ Het Hebreeuwse woord voor dis of tafel is shulchan en betekent oorspronkelijk ‘een op de grond uitgespreide dierenhuid waarop gerechten worden opgediend’. De tafel verwijst naar het offer dat de Goede Herder gebracht heeft, waardoor Hij de overwinning over al onze vijanden heeft behaald. De dis is niets anders dan een offermaaltijd.

De Goede Herder spreidt het lamsvel voor je uit en nodigt je uit om aan zijn tafel plaats te nemen. Aan deze eenvoudige avondmaalstafel mag je gedenken wat Hij voor jou heeft gedaan en mag je met Hem vieren dat de overwinning over zonde, ziekte en dood is behaald. De tafel van de Goede Herder is de plek waar je tot rust komt, waar je geliefd wordt en waar je vol overtuiging het lied van de Herder zingt: ‘De Heer is mijn Herder, mij ontbreekt niets!’

Bovenstaand fragment van Wilkin van de Kamp is afkomstig uit het boek De Goede Herder. Klik hier om het boek te bestellen.

Illustratie: Glenn van der Mull