'De afgelopen tijd heb ik proberen bij te dragen aan theologische vraagstukken, ook die rondom hermeneutiek en de dienst van vrouwen. Ik deed dat op mijn eigen manier, door deze kwesties in een breder kader te plaatsen.' Huijgen kwam vooral na de publicatie van zijn boek Maria: Icoon van genade in orthodox-christelijke kring onder vuur te liggen. Nadat hij onder meer stelde dat Maria in protestantse kring wordt ondergewaardeerd en er te veel aandacht is voor Paulus, klommen diverse reformatorische predikanten via het Reformatorisch Dagblad in de pen om het voor hun kerkelijke traditie op te nemen. 

'Het is onjuist dat de Reformatie meer aandacht aan Maria zou besteed hebben dan wij', stelde ds. G. Clements in reactie op het interview met Huijgen in het Reformatorisch Dagblad. 'Calvijn hekelde de roomse aandacht voor Maria.' De gereformeerde gemeente-predikant is het ook oneens met de stelling van Huijgen dat Maria veel aandacht krijgt in het Nieuwe Testament. Ds. J. Joppe herkent zich niet in het beeld dat Maria in protestantse kring zou worden ondergewaardeerd. Daarnaast is de hersteld hervormde predikant uit Barneveld geschrokken van Huijgens pleidooi om het feest van de annunciatie te vieren.

Huijgen over zijn overstap naar de PThU: 'Voor mijzelf ben ik tot de overtuiging gekomen dat de manier waarop ik theologie bedrijf, beter tot zijn recht komt in een wat bredere context. Mijn laatste boeken wijzen ook in die richting. Een deel van de kerken vond mijn boek Lezen en laten lezen wel heel spannend, hoewel dit boek naar mijn gedachte de lijnen doortrekt van wat ik zelf in Apeldoorn heb geleerd. Ik heb geprobeerd het geheel van de kerken te dienen en heb me ingespannen om velen te bereiken.'

Gaandeweg is Huijgen ervan overtuigd geraakt, dat op de PThU voor hem 'een roeping ligt, passend bij de lijn van theologiseren zoals die zich bij mij heeft ontwikkeld. In mijn ervaring is de ontwikkeling van theologisch denken telkens weer verrassend, als je de grote vragen niet uit de weg gaat. Dat is ook een kwestie van verwachten, dat heb je niet zomaar tot je beschikking. In die zin is deze stap voor mij ook spannend: een nieuwe start en het onbekende tegemoet. Maar dat hoort ook bij het gaan naar waar de levende God je roept: dan krijg je geen routekaart, maar een beloftewoord.'

Huijgens overstap naar de PThU gaat niet gepaard met een lidmaatschap van de PKN. De hoogleraar blijft trouw aan de Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK). 'In de christelijke gereformeerde kerken ben ik niet alleen gedoopt en getogen, ik heb er ook Gods roepstem gehoord om dienaar van het Woord te worden. Dat laat je niet zomaar los. Natuurlijk zou het overzichtelijk zijn als ik ook lid zou worden van de PKN. Toch krijg ik het innerlijk niet voor elkaar om mijn lidmaatschap van de CGK op te geven. Ik kan de TUA dus wel los laten (uiteindelijk, na veel aanvechting), maar uit de CGK kan ik niet weg.'

Tijdens de recente generale synode van de CGK uitte Huijgen forse kritiek op de CGK, omdat het kerkverband zich terugtrok uit de Nationale Synode. "Als we niet oppassen zijn we op weg om de kerk te worden van de ene absolute waarheid. De ware-kerk-gedachte die we lange tijd bij Kuyperianen waarnamen en bekritiseerden. Ik ben bang dat die bij ons bezit heeft genomen. Gelijkgezinden opzoeken is een recept voor sektarisme. Zijn we bereid om op zoek te gaan wat ons samenbindt met die ander of zijn we geneigd om onze eigenheid te behouden?"

Lees hier de volledige blog van prof. dr. Arnold Huijgen.