"Tot de oorlog uitbrak runden mijn man en ik een YWAM-bijbelschool hier in Kiev", vertelt Marie. Onze studenten kwamen voornamelijk uit Centraal-Azië. In veel moslimlanden om ons heen wordt YWAM gezien als een 'buitenlandse agent', net als in Rusland. In de Oekraïne werden christenen negen maanden lang getraind om daarna in hun eigen land weer het verschil te maken. Het was hier een oase van vrijheid voor hen."

Jeruzalem
Marie vervolgt: "Dat is nu allemaal voorbij. Toen de oorlog uitbrak is ons werk veranderd. We zijn de enige buitenlandse werknemers van YWAM die gebleven zijn. Samen met twaalf andere vrijwilligers zorgen we voor eten, medicijnen en andere zaken. We dragen vooral zorg voor Oekraïense soldaten. Zonder hen bestond Oekraïne niet langer. Ze staan dag en nacht bij checkpoints en wegblokkades. Ze beschermen de stad en onze vrijheid. Ze herinneren mij aan de wachters van Jeruzalem (Jesaja 62).

Ondertussen koken we zo'n 650 maaltijden per dag. De mannelijke vrijwilligers gaan de stad in rond lunchtijd. We moeten erg voorzichtig zijn want sommige Russen verkleden zich en mengen zich onder de Oekraïense bevolking. Vier Oekraïense medewerkers van YWAM zitten in het leger. Zij weten waar er voedseltekorten zijn en hoe we de soldaten het best kunnen bereiken. Daar zijn veel contacten voor."

Opwekking
Naast het zorgen dragen voor de soldaten richt het echtpaar zich ook op de ouderen en zieken. "We leveren ook hulpgoederen aan een ziekenhuis en een bejaardentehuis. Ik begrijp dat iedereen een veilig onderkomen zoekt. Maar niemand evacueert de oude mensen! Twee stafleden zijn nu voor iedereen verantwoordelijk. Vrijwilligers proberen mensen daar waar het kan te evacueren naar het westen van het land, vervolgens nemen ze voedsel mee terug."

Ondanks alle ellende om haar heen is Marie dankbaar dat ze kan helpen, en dat terwijl ze met Japhin een dag voor de oorlog nog in het veilige Nederland was. "Ik ben dankbaar hier te kunnen helpen. Mijn man en ik waren de dag voordat de oorlog begon in Amsterdam. We wisten dat de oorlog op het punt van beginnen stond toen we terugvlogen. We hadden de optie om te vluchten, maar dat deden we niet. Toen we trouwen beloofden mijn man en ik bij elkaar te blijven in goede en slechte tijden. Dit geldt nu ook voor ons werk in de Oekraïne. We blijven ook in slechte tijden. We maken dagelijks zoveel wonderen mee. We zien een opwekking plaatsvinden, dwars door de oorlog heen."

Bunker
Marie vertelt over de wonderen die ze van dichtbij mee maakt. "Mijn beste vriendin bad twee jaar lang of haar broer tot bekering mocht komen. Nu heeft hij zich bekeerd en werd hij gedoopt in een badkuip in een bunker. We zien soldaten bidden op straat en het is ook geen toeval dat zoveel raketten hun doel missen."

Vrienden van de Duitse Marie die niet geloven, kunnen maar moeilijk begrijpen waarom ze nog steeds in Kiev is. "We staan in nauw contact met hen en vragen om gebed. En ja: niet-gelovige vrienden beginnen plotseling voor ons te bidden. Ik heb nog nooit zoveel vrede ervaren als in deze tijd. Veel christenen in het Westen zijn erg gericht op zichtbare veiligheid. We willen er de aardse honger bevredigen maar vaak niet de geestelijke. Jezus zegt: 'Mijn koninkrijk is niet van deze wereld.' Het leven kan zo afgelopen zijn. De vraag is dan: Wat komt daarna?"

Met de CIP Crowdfund zetten we ons in voor de evacuatie Joodse vluchtelingen die naar de grens met Moldavië gevlucht zijn. We zorgen voor vijf bussen zodat er zoveel mogelijk Joden mee kunnen. Wilt u één of meerdere Joodse vluchtelingen helpen bij de evacuatie en emigratie naar Israël?