Niemand kan het verdriet van iemand anders voelen als diegene te maken krijgt met afscheid nemen van een dierbare. Niemand ervaart rouw exact hetzelfde omdat ieder levensverhaal zijn eigen geschiedenis en werkelijkheid heeft. Niemand kent de diepte van de pijn van de ander. Soms omdat het moeilijk is om woorden te geven aan de gevoelens die je ervaart als je rouwt.

Het is niet dat ik probeer te spreken namens anderen, ik probeer slechts te delen van mijn ervaringen en een stem te geven aan de confronterende gedachten tijdens mijn eigen rouwverwerking als christen.
Dit in de hoop dat het anderen zal sterken om door de rauwe rouw te gaan van loslaten, vasthouden én niet alleen te rouwen maar vooral te vertrouwen.

Loslaten
Zonder twijfel het pijnlijkste deel van rouwverwerking.
Er is geen keus, geen andere optie, je moet iemand waar je veel van houdt letterlijk loslaten. Alles in je verzet zich hiertegen, je wordt verscheurd van binnen en dat doet zelfs fysiek pijn.
Niet alleen moet je nu een geliefde loslaten maar daarmee vaak ook je toekomstplannen en dromen.

Christen of niet-christen dit is voor iedereen hetzelfde, deze pijn valt niet over te slaan. Het afscheid komt soms plotseling en onverwacht, soms na een korte of lange periode van ziek zijn en heel soms is het afscheid een antwoord op een jarenlange vraag.

In mijn eigen leven heb ik geprobeerd dit deel van rouw uit te stellen, te negeren… het leven heeft mij geleerd dat dit onmogelijk is.
Loslaten is onvermijdelijk, maar in Christus zijn alle dingen mogelijk, ook dát!
We laten onze geliefden niet zomaar los, we weten ze in de handen van onze Hemelse Vader.
Vlucht niet voor de pijn, sta jezelf toe om de pijn te voelen.
Door iemand lijfelijk los te laten kun je hem/haar soms uiteindelijk zelfs beter vasthouden.

Vasthouden
De pijn is niet weg, het verdriet is niet minder, integendeel het gemis wordt steeds groter maar ook de liefde wordt steeds meer!

We dragen onze dierbaren in gedachten altijd mee, ons hart houdt vast wie onze handen los moeten laten.
Tranen van heimwee en een glimlach van liefde zijn vanaf nu onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Blijf vasthouden aan de liefde die je samen deelde, die liefde is niet voorbij en laat jezelf tegelijk vasthouden door de liefde van God voor jou.

Het is een intens proces van mijn eigen geloofsleven geweest om tot dat punt te komen, een weg van gebalde vuisten en gevouwen handen.
Het christelijk geloof biedt houvast, God geeft rust aan wie zijn of haar eigen leven én sterven maar ook dat van anderen in Zijn handen durft te geven en vertrouwt op Zijn macht en genade.

Vertrouwen
Natuurlijk kan ik niet spreken voor iemand anders; ieder gaat zijn eigen weg in het geloof en ook in rouwverwerking.
Mijn weg heeft mij gebracht tot berusting, overgave en vertrouwen.
Vertrouwen in de belofte van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, daar zal immers geen rouw meer zijn!

Ik heb er voor gekozen om sommige vragen rondom dood en leven onbeantwoord te laten en te vertrouwen dat die antwoorden, die mijn verstand te boven gaan, vast en zeker bekend zijn bij God.

Vertrouwen, vier lettertjes meer dan rouwen, het doet niets af aan rouwen maar het voegt toe: Troost!!

Troost is de titel van het eerste deel van een serie geschenkboekjes 'Hartverwarmend' en bestaat uit een 40 tal gedichten bij het thema rouwverwerking. Geschreven om de weg te vinden naar God en naar elkaar.