Maanden in quarantaine doorbrengen; veel mensen moeten er niet aan denken. Voor zo'n 100 vrijwilligers van Mercy Ships is het de praktijk: ze zijn al meer dan 150 dagen aan het schip van Mercy Ships, de Africa Mercy, gekluisterd. Terwijl de Africa Mercy door de coronapandemie uit Senegal moest vertrekken en in Tenerife ter reparatie ligt, brengt Heilke de Heer haar tijd er als receptioniste door. “Zo lang in quarantaine is frustrerend, maar we dienen Afrika ook nu. Met het nodige onderhoud dat nu aan het schip gedaan wordt, kan het weer een jaar vooruit.” 

Heilke kijkt uit over Tenerife en laat op het dek even de prachtige omgeving zien. “Vandaag heb ik vrij, en plan ik niets.” Ze is receptioniste en is een vast aanspreekpunt voor de mensen aan boord. Toen het schip in Senegal lag hield ze zich dag (en nacht) bezig met het in- en uitchecken van nieuwe vrijwilligers, het maken van de patiëntlijsten en allerlei andere klusjes. Heilke: “Denk aan het boeken van de auto’s of het uitlenen van sleutels en telefoons. In de huidige lockdown is het aantal mensen dat er per week in- en uitchecken sterk verminderd en zijn veel van de dagelijkse klusjes ineens niet meer van toepassing. Toch blijft het receptieteam in verschillende diensten, zowel dag, avond als nacht, de balie 24/7 bemannen. Dit is nodig omdat we verantwoordelijk zijn voor het monitoren van het brandpaneel en de 911-lijn.” 

Voor nu genoeg
Het was een moeilijke beslissing die werkelijkheid werd. De Africa Mercy moest eerder dan gepland de haven van Senegal verlaten. Dit vanwege het COVID-19 virus; de veiligheid van patienten en vrijwilligers stond en staat voorop. Dat het schip niet in werking is, is wennen voor de crew. ‘Normaal’ worden er zieke patiënten aan boord geholpen, worden lokale medici getraind en gaan vrijwilligers het binnenland in om mensen te helpen. “Het liefst bleven we de volledige tien maanden in Senegal, waar veel mensen nog op een operatie wachten. Nu dat niet mogelijk is, is het voor mij persoonlijk meer dan ooit vertrouwen dat God alles in Zijn Vaderlijke handen heeft. Soms bekijk ik het vanuit deze hoek: ‘God vond het voor nu genoeg, op Zijn tijd varen we weer terug.’ Toch liggen ook nu de werkzaamheden niet stil, integendeel, dagelijks worden tientallen technische klussen uitgevoerd en weer andere afdelingen blijven de vrijwilligers voorzien van eten, drinken en een schone omgeving. Toen het schip in Newcastle werd omgetoverd tot ziekenhuisschip, duurde dat zes jaar, vertelden leiders onlangs. Maar iedereen die daar aan meewerkte, heeft net zo goed bijgedragen aan de missie van Mercy Ships als iemand die een chirurgische operatie in West-Afrika uitvoert. In die zin dienen we nu de mensen in Afrika gelukkig ook."

Leven in een internationale gemeenschap is bijzonder, vindt Heilke (op bovenstaande foto links). “Natuurlijk is het in het begin vertrouwd om bij een groep Nederlanders of een stap je verder, westerners aan te sluiten. Maar toen ik bij het eten simpelweg tussen een aantal Kameroeners en Beniners in ging zitten, was dat zo verrijkend! Je denkt dat je geen link hebt, maar als je ervoor openstaat, het gesprek aangaat en echt luistert, leer je van elkaars culturen, achtergronden en opvattingen.”

Samenbindend
Als je in Nederland in een christelijk gezin opgroeit, vertelt de receptioniste, word je, ook in je christen-zijn, op een bepaalde manier opgevoed. “Je denkt zwart-wit. Maar hier praten we met andere christenen en zie je ook andere eigenschappen van God terug. In je eigen kringetje heb je een bepaald beeld van wie God is, maar Hij is zoveel groter.” Ze geniet dan ook van de Bijbelstudies aan boord, die ze in coronatijd met een groepje zelfs dagelijks doet. “Elke dag een uurtje. We lezen vers naar vers het Johannes Evangelie door en praten over hoe we, ieder persoonlijk, het vers uit zouden leggen waardoor je veel nieuwe dingen ontdekt. Daardoor krijg je inzicht, niet alleen in de Bijbel, maar ook in elkaar. Ontzettend samenbindend, samen met verschillende nationaliteiten, leeftijden en denominaties. Dat gaat niet altijd vloeiend, maar dát het mogelijk is, laat het Koninkrijk van God zien. Dit brengt je samen.”

Vandaag heeft Heilke weinig plannen; al heeft ze wel een gezellige afspraak met iemand aan boord. “Gewoon even bijpraten. Op zo’n dag heb ik echt even rust.” Na onze afspraak appt ze: “Toen je het vroeg, wist ik het nog niet, maar nu wel. Ik ga appeltaarten bakken voor het afscheid van drie vriendinnen die morgen vertrekken. De grenzen naar hun thuislanden zijn eindelijk geopend.”

Iets bijzonders wat ze op het schip geleerd heeft? Heilke denkt even na. “Dat de Heere Jezus ons opdraagt om lief te hebben, of je nu wel of niet een klik met iemand hebt. Ik schrok van mijzelf: je hebt sneller lief als iemand op je lijkt. Maar God roept ons op van elkaar te houden, onvoorwaardelijk.”