Zij en nagenoeg alle andere Messiasbelijdende Joden met hen geloven dat Israël een bijzondere plaats inneemt en dat God met dit volk nog altijd een plan heeft. Dat ze dit zo centraal stellen, komt mede omdat zij zelf deel uitmaken van Israël, van het Joodse volk. De kerk heeft niet de plaats van Israël ingenomen. Daarom wijzen (nagenoeg alle) Messiasbelijdende Joden de vervangingstheologie af. Daarnaast zien zij in de stichting van de Staat Israël (het begin van) de vervulling van de oudtestamentische profetie.

Zij die in deze staat wonen, ervaren dat zij door zich hier te vestigen en hier te wonen zo persoonlijk deel uitmaken van deze vervulling van de Bijbelse beloften. Maar ook Messiasbelijdende Joden die buiten het land van Israël wonen, zijn sterk verbonden met deze staat en zijn vaak pro-Israël. Het valt me altijd weer op hoeveel moeite Messiasbelijdende vrienden hebben met kritiek op de staat Israël. Ze ervaren kritiek als een aanval op hun eigen identiteit als Joodse gelovige in de Messias.

De wederkomst
Als we nagaan hoe Messiasbelijdende Joden over de toekomst van Israël denken, moeten we bovenstaande in gedachten houden. Van oudsher leren de gereformeerde en reformatorische kerken in Nederland dat als Jezus terugkomt, wij hem tegemoet zullen gaan in de lucht en dat dat het begin is van de nieuwe hemel en de aarde. Ik had ooit een gesprek met een predikant over de vraag op welke plek Jezus zal terugkeren. Toen ik stelde dat Hij op de Olijfberg zal terugkeren, de plek waar Hij ook ten hemel is gevaren, was deze predikant dat niet met me eens. “Op dezelfde wijze” (Hand. 1:11), had volgens hem te maken met het feit dat Hij ten hemel was gevaren en ook weer zo uit de lucht zou terugkeren. Mevr. Eberlë-Gotlib, voormalig voorzitter van Hadderech, vertelde mij, dat ze ooit tegen een predikant had gezegd, dat Jezus als Jood zou terugkeren. Maar hij ontkende dat: Jezus komt als mens terug en niet als Jood. Voor Messiasbelijdende Joden zijn deze zaken zo vanzelfsprekend dat zij niet kunnen begrijpen dat anderen er anders over kunnen denken. Jezus' wederkomst is, volgens hen, nauw verbonden aan het lot van het land Israël en van de stad Jeruzalem. Immers daar gaat hij als Koning van de Joden regeren.

Het vrederijk van de Messias
Veel Messiasbelijdende Joden geloven dat voordat Jezus terugkeert, het Joodse volk een periode van grote moeilijkheden zal meemaken. Deze worden de weeën van de Messias genoemd. Dan zal Jezus terugkeren op de Olijfberg en zullen de Joden Hem zien, die zij
doorstoken hebben (Zach. 12:10) en zullen zich tot Hem bekeren, zodat gans Israël zalig zal worden. Jezus de Messias zal duizend jaar in Jeruzalem regeren over de wereld. In de negentiende eeuw werd deze visie verdedigd door David Baron en ook vandaag de dag door veel Messiasbelijdende theologen. Hoe dit precies in zijn werk zal gaan, daarover verschillen de meningen, ook omdat de Bijbel daar niet altijd duidelijk over spreekt.

Andere Messiasbelijdende Joden (bijvoorbeeld Arnold Fruchtenbaum) hangen die opvattingen aan die door Johannes de Heer en het Zoeklicht worden geleerd. Dit wordt het dispensationalisme genoemd en zij geeft veel nauwkeuriger aan wat er precies in de toekomst gaat gebeuren. Eerst zal er een opname van de Gemeente plaatsvinden, dan zal het Joodse volk door een tijd van grote verdrukking heengaan door de hand van de Antichrist en dan zal Jezus pas terugkeren om in Jeruzalem tijdens het Duizendjarig Rijk te regeren.

Sommige Messiasbelijdende Joden (David Stern en Daniel Juster) hebben moeite met deze leer van de opname van de Gemeente voor de grote verdrukking. Immers waar behoren zij als Messiasbelijdende joden bij? Worden zij als lid van de Gemeente opgenomen of gaan zij met het Joodse volk door de grote verdrukking heen?

Waarom?
Hoe komt het dat Joodse christenen zo massaal deze opvattingen aanhangen en er maar weinigen zijn (zoals bijv. Baruch Maoz) die de traditionele kerkelijke opvattingen dat er geen toekomstig duizendjarig rijk zal zijn, volgen?

Dat heeft een aantal redenen. In de eerste plaats zijn de Hebreeuwse christenen uit de negentiende eeuw tot geloof gekomen door het zendingswerk van ‘evangelische’ organisaties. Ook de Messiaanse beweging die aan het eind van de zestiger jaren van de vorige eeuw (zoals Jews for Jesus) is ontstaan, had een sterk evangelische
inslag.

Ten tweede was men gewend om de oudtestamentische profetieën en nieuwtestamentische boeken zoals Openbaring sterk letterlijk te lezen en uit te leggen.

Maar een derde reden was dat deze uitleg sterk aansluit bij de orthodox Joodse uitleg van het Oude Testament en hun visie op de komst van de Messias. Ook orthodoxe Joden lezen de Bijbel letterlijk. Zij geloven dat als de Messias komt, hij het joodse volk zal verlossen. Hij zal de verstrooiden van Israël bijeenvergaderen in het land van Israël. Hij zal de Tempel herbouwen en zal samen met het Joodse volk gedurende een lange tijd als koning over de wereld regeren. Een enkele Joodse uitlegger gaat ook uit van 1000 jaar. Zo zal realiteit worden hetgeen in Jes. 2:3 wordt gezegd, dat uit Sion de wet zal uitgaan en het woord van de HEERE uit Jeruzalem.

Op een aantal punten verschillen de visies op de toekomst van Israël van de Messiasbelijdende joden van die van de rabbijnen, maar ze staan dichter bij elkaar dan bij de visie van de traditionele kerken.

Prof. dr. A. Siebesma studeerde Semitische talen en letterkunde aan de Rijksuniversiteit Leiden. Hij is hoogleraar godsdienstwetenschappen aan de Evangelische Theologische Faculteit (ETF) te Leuven. Bovenstaand artikel verscheen eerder in het magazine van Stichting Messiasbelijdende Joden.