Wie Jan-Kees ziet of spreekt, zou niet vermoeden wat hij allemaal heeft meegemaakt. Hoewel hij enorme littekens met zich meedraagt, spreekt hij rustig en beheerst. “Ik heb het allemaal een plek gegeven”, vertelt hij. “Ik kan er goed over praten.” En dat blijkt, want in een gesprek dat bijna de hele middag duurt vertelt hij over de wijze waarop zijn leven tot nu verliep. Op 15-jarige leeftijd wordt hij verliefd op een meisje van zes jaar ouder: Miriam. Langzaam maar zeker merkt hij dat ze problemen heeft. “Ze was als kind jarenlang misbruikt door haar vader. De relatie ontwikkelde zich en ik liep steeds vaker tegen dingen aan. Op een gegeven moment kwam ik bij haar huis en sprak de buurvrouw mij aan. ‘Ik ben blij dat je er bent’, zei ze. ‘Het gaat al de hele ochtend tekeer.’ Ik wist niet wat ik zag toen ik binnenkwam. Vrijwel alles wat in huis stond, lag op de vloer of stond ergens anders. Het was een gigantische puinhoop. Direct wist ik dat het goed fout zat. Dat was ook de eerste keer dat ik zoiets meemaakte.”