De 77-jarige oud-bisschop van de Anglicaanse Kerk sprak maandag tijdens de vierdaagse conferentie The Fresh Challenge of Romans in de Park Cities Baptist Church in Dallas. De bijeenkomst, waarvoor meer dan zeshonderd bezoekers werden verwacht, staat in het teken van de brief van Paulus aan de Romeinen.

Wright, internationaal bekend om zijn onderzoek naar Paulus, de historische Jezus en de opstanding, benadrukte dat christenen Bijbelteksten moeten lezen binnen hun oorspronkelijke historische context. Tijdens een vragenronde ging hij in op de manier waarop Amerikaanse evangelicale christenen naar Israël kijken. Vooral de gedachte dat de huidige staat Israël een rechtstreekse vervulling van Bijbelse profetieën vormt, stuit bij hem op bezwaren.

‘Een gevaarlijke overtuiging’
"Er zijn verschillende stromingen, vooral in Amerika, die hebben bijgedragen aan wat ik beschouw als een volledig onbijbels idee: dat de huidige staat Israël op de een of andere manier een vervulling van profetieën is", verklaarde Wright volgens de Christian Post.

Hij verbindt die opvatting onder meer aan het dispensationalisme, een theologische stroming die in de negentiende eeuw veel invloed kreeg. Binnen deze benadering wordt doorgaans onderscheid gemaakt tussen Gods handelen met Israël en met de kerk. Veel aanhangers verwachten dat oudtestamentische beloften aan Israël in de toekomst ook concreet voor het Joodse volk vervuld zullen worden.

Wright vertelde dat hij deze uitleg vroeger vooral als een merkwaardige theologische opvatting beschouwde. Inmiddels kijkt hij daar anders tegenaan. "Nu we de gevolgen ervan beginnen te zien, blijkt hoe gevaarlijk het is om dit te geloven", zei hij. De theoloog verwees naar de invloed die Bijbelse overtuigingen kunnen hebben op politieke standpunten en de steun aan de Israëlische staat.

Verdeeldheid over Bijbelse profetieën
De uitspraken van Wright raken aan een langdurige discussie binnen het christendom. Voor veel christenen heeft de stichting van de staat Israël in 1948 een bijzondere Bijbelse betekenis. Zij wijzen bijvoorbeeld op Deuteronomium 30, Jeremia 31 en Ezechiël 36 en 37, waar wordt gesproken over het herstel van Israël en de terugkeer van het Joodse volk naar zijn land.

Ook Romeinen 11 speelt in deze visie een belangrijke rol. Paulus schrijft daar dat God Zijn volk niet heeft verstoten en dat Zijn genadegaven en roeping onberouwelijk zijn. Christenen die deze uitleg aanhangen, zien de terugkeer van Joden naar Israël vaak als een teken van Gods trouw aan Zijn beloften.

Andere theologen, onder wie Wright, benaderen dergelijke profetieën sterker vanuit Christus en het Nieuwe Testament. Zij benadrukken dat de beloften van het Oude Testament in Jezus hun diepste betekenis krijgen. Land, tempel en Jeruzalem worden binnen deze uitleg verbonden met Gods Koninkrijk en Zijn uiteindelijke verlossing van de schepping.

Bergrede en zorg voor kwetsbaren
Wright vindt dat christenen bij verkiezingen verder moeten kijken dan één politiek onderwerp. Naast Israël spelen ook economische vraagstukken, immigratie en andere maatschappelijke kwesties een rol.

Hij wees erop dat kiezers zich gemakkelijk laten leiden door hun algemene indruk van een kandidaat. Daarbij bestaat het gevaar dat belangrijke Bijbelse principes onvoldoende aandacht krijgen. Wie wil weten welke prioriteiten een land met een christelijke identiteit zou moeten stellen, kan volgens de theoloog beginnen bij de Bergrede van Jezus in Mattheüs 5.

Naast de Bergrede noemde Wright Psalm 72 als een belangrijke Bijbeltekst voor het nadenken over politiek en bestuur. In die psalm wordt een koning beschreven die recht doet aan armen, verdrukten en mensen zonder helper. Voor Wright laat dat zien welke verantwoordelijkheden horen bij leiderschap dat zich op de Bijbel wil beroepen.

"Waarom vieren en danken we God voor de Koning?", vroeg hij. "Omdat Hij recht doet aan weduwen, wezen, armen en hulpelozen." Ook machthebbers die hun positie misbruiken, worden in de psalm ter verantwoording geroepen, benadrukte de theoloog. Wright vindt dat landen als de Verenigde Staten en Groot-Brittannië zichzelf langs deze Bijbelse maatstaf moeten leggen wanneer zij spreken over hun christelijke wortels.

De theoloog ging ook in op het christelijk nationalisme, waarbij nationale identiteit en christelijk geloof nauw met elkaar worden verbonden. Als landen werkelijk naar christelijke principes willen leven, moet dat volgens hem zichtbaar worden in hun beleid. "Dan zouden we moeten zien dat prioriteiten worden gesteld en uitgevoerd in overeenstemming met de Psalmen, Jesaja en de Bergrede."