Ik zat vanochtend te tellen. Drieëndertig. Zoveel solidariteitswandelingen zijn er deze maand juli in Nederland. Ik heb het getal twee keer nagerekend (tellen kan ik, maar dit getal wilde er niet meteen in), want ik weet nog precies hoe het begon: met twee wandelaars.

November 2023. Mijn vrouw en ik liepen in Amersfoort van het stadhuis, om de kerk heen, naar de synagoge. Meer waren we niet. Een week later liep een goede vriend mee. Weer een week later stonden er meer mensen bij het stadhuis, en binnen een paar weken hadden we een groep die je gerust een stoet mocht noemen.

Waarom liepen we? Omdat er op 7 oktober van dat jaar iets was gebeurd wat je verstand te boven gaat. Terroristen van Hamas vermoordden op één dag twaalfhonderd mensen. Vrouwen werden verkracht, baby's vermoord, ruim tweehonderdvijftig mensen werden als gijzelaar meegenomen naar Gaza.

Daarna begon een periode van ruim twee jaar waarin bleek dat er met een ideologie die de vernietiging van Joden en de Joodse staat nastreeft niet te onderhandelen valt. En terwijl dat alles gaande was, zagen wij hoe Joden en Israël in de kranten en op straat werden neergezet. Verkeerd, negatief, zonder de feiten van die zwarte zaterdag of de waarheid wat er echt gebeurt.

Wij wilden geen protest. Geen leuzen, geen spandoeken, geen geschreeuw. Wij wilden bezinning. Rustig door de stad wandelen en aan de Joodse gemeenschap laten zien: wij staan nog steeds naast en achter jullie. Dat is in deze tijd harder nodig dan in de twintig jaar ervoor. Joden worden aangepakt, beticht, uitgescholden, bespuugd. 

Velen van hen denken aan Israël, de plek waar ze wel veilig zijn en naartoe kunnen. 
Het is een zegen van deze tijd dat die plek er is. Maar zelfs die plek staat ter discussie. 

Een paar weken geleden, bij het grote feest in Pamplona, hing er een enorm spandoek: ook de staat Israël moest maar verdwijnen. De plek waar een Jood nog naartoe kan, moet volgens sommigen dus ook worden opgeheven. Toen ik dat las, dacht ik: dit gaat niet over politiek. Dit is een nieuwe poging om een volk uit te wissen, net zoals de nazi’s dit wilden doen tachtig jaar terug. Het Joodse volk is door alle eeuwen heen blijven bestaan en heeft altijd zijn eigen identiteit behouden. Een volk dat apart is gezet, zoals het beschreven en voorzegd is in de Thora, de eerste vijf boeken, ook van onze christelijke Bijbel.

En nu is het juli 2026 en tel ik drieëndertig wandelingen, verspreid over heel Nederland onder de verzamelnaam Solidaritywalk. 

De opperrabbijn schreef onlangs dat de solidariteitswandelingen als paddenstoelen uit de grond schieten. Hij mag het weten, hij probeert er van elke stad minstens één per jaar mee te lopen. Drieëndertig keer deze maand wordt er verzameld bij een stadhuis, wordt er gewandeld, gebeden, stilgestaan bij stolpersteinen, en drieëndertig keer eindigt de stoet bij een synagoge of op een ander belangrijke plek voor Joden. Drieëndertig keer wordt onomstotelijk de steun uitgesproken voor Gods volk.

Van twee wandelaars naar honderden wandelaars in bijna twintig steden. Ik ben er dankbaar voor dat we dit vandaag mogen delen. En ik wil je aanmoedigen: sta op voor rechtvaardigheid en maak er gezamenlijk duizenden wandelaars van. Loop mee, in je eigen stad of een stad verderop. Laat zien dat er een God is die hemel en aarde gemaakt heeft en dat hij een plan heeft met deze wereld!