De vrouw vertelt dat zij als kind onder de prediking van ds. A. Vergunst, de vader van de predikant, zat. Hoewel zij de preken toen nog niet goed begreep, was zij diep onder de indruk van het Evangelie. Later trouwde ze met een ongelovige man, een keuze waar ze nu veel verdriet van heeft. Hoewel haar man inmiddels belijdenis heeft gedaan en trouw mee naar de kerk gaat, ervaart zij weinig geestelijke verbondenheid. 'Ik heb er zoveel last van dat ik een ongelijk juk heb aangetrokken met een ongelovige. Door eigen schuld heb ik een heel zwaar leven.'

Daarnaast worstelt zij met opdringende gedachten tijdens het Bijbellezen en het gebed. 'Ik word gek van mezelf, walg van mezelf dat ik niets goed doe. Ik zou zo graag met de Heere Jezus willen leven, maar alles gaat zo fout dat ik denk dat de Heere mij niet meer wil na zo'n zondig leven.'

Vergunst schrijft: 'De Heere Jezus zou naast je gaan zitten en je bemoedigen en zeggen dat bij Hem niets onmogelijk is. Weet dat er bij Hem altijd een nieuw begin mogelijk is.' Hij wijst daarbij op de gelijkenis van de verloren zoon. Zoals de vader zijn zoon met open armen ontving, zo wil God ook zondaren ontvangen. 'God gaf al de zonden, de schuldbagage, aan Zijn Zoon om zo de zondaars thuis te kunnen verwelkomen.'

De vrouw schrijft dat zij tijdens het Bijbellezen en bidden wordt overvallen door goddeloze gedachten. Vergunst herkent die strijd. Als praktisch advies raadt hij haar aan om tijdens het Bijbellezen aantekeningen te maken. 'Probeer te schrijven over wat je leest. Ik doe dat zelf bijna dagelijks en het helpt mij enorm. Schrijf zelfs de lelijke gedachten op je papier en breng ze maar voor de voeten van de Zaligmaker.'

Ongelovige echtgenoot
Over haar huwelijk is Vergunst eerlijk. Hij schrijft dat niet alle gevolgen van verkeerde keuzes in dit leven worden weggenomen. Tegelijk wijst hij op 1 Petrus 3, waar christelijke vrouwen worden aangespoord hun ongelovige man door hun levenswandel voor Christus te winnen. Hij roept haar op haar man lief te hebben en hem niet voortdurend met woorden te willen overtuigen.

Ter bemoediging vertelt Vergunst over een Griekse man die tot geloof kwam, terwijl zijn vrouw aanvankelijk niets van het christelijk geloof wilde weten. Jarenlang diende hij haar met liefde en geduld. Op een dag maaide zijn vrouw onverwacht het gras, iets wat hij normaal altijd zelf deed. Toen hij haar vroeg waarom, viel zij hem om de hals en zei: 'George, ik heb het gras voor jou gemaaid. En wil je mij vertellen: wat is het geheim dat jij zo bent als je bent? Ik wil namelijk ook zo worden als jij bent geworden.'

Volgens Vergunst laat dit zien dat een liefdevolle levenswandel een krachtig getuigenis kan zijn. Hij besluit zijn antwoord met een bemoediging: 'Je weg voorwaarts zal niet makkelijk zijn, maar zoek eerst het Koninkrijk van God in Jezus Christus en vertrouw erop dat Hij je alles zal geven wat nodig is om Hem te volgen en Hem te verheerlijken, zelfs in je huiselijke situatie.'