Elisabeth van Zijl: “Mijn eetstoornis was mijn overleving, maar niet mijn bestemming”

“Jarenlang was eten mijn houvast én mijn gevangenis. Pas toen ik durfde toe te geven hoe gebroken het vanbinnen was, begon de weg naar vrijheid.” Elisabeth van Zijl weet waarover ze spreekt. Vanuit haar eigen geschiedenis met een eetstoornis ontdekte ze hoe herstel, geloof en professionele hulp samen kunnen komen. In gesprek met Cvandaag vertelt Elisabeth over haar weg door schuld en schaamte heen, en over de bevrijdende kracht van Gods liefde.
Geen geplande roeping, wel gehoorzaamheid
Elisabeth had nooit bedacht dat haar verleden met een eetstoornis later de kern van haar werk zou worden. “Ik ervaar het echt als een speciale roeping of bediening”, vertelt ze. “Maar dat is niet iets waar ik bewust voor gekozen heb. Ik was juist blij dat ik ervan af was.” Toch merkte ze dat God haar geschiedenis niet zomaar achter zich liet. “Als je tegen God zegt: ‘Hier ben ik’, dan kan Hij zeggen: 'Jij denkt dat dit achter je ligt, maar Ik wil het gebruiken voor de mensen die nog op jouw pad komen'.”




































Praatmee