Puberteitsremmers zijn medicijnen die de lichamelijke ontwikkeling van kinderen tijdelijk stopzetten. Ze worden gebruikt bij jongeren die zich niet thuis voelen bij hun biologische geslacht. In veel gevallen willen ze van geslacht veranderen. Het idee is dat deze jongeren zo meer tijd krijgen om na te denken over hun gevoelens, voordat zij eventueel verdere stappen zetten met betrekking tot geslachtsverandering. 

Toch is er veel onzekerheid over deze middelen. Artsen weten nog niet goed wat de langetermijngevolgen zijn voor lichaam en geest, zeker bij jonge kinderen. In meerdere landen, zoals Engeland en Zweden, is men daarom voorzichtiger geworden met deze behandelingen.

Kritiek op onderzoek
In het Nederlands Juristenblad klinkt flinke kritiek op de Gezondheidsraad. Prof. mr. J. L. Smeehuijzen stelt in een artikel dat de Gezondheidsraad mogelijk niet onafhankelijk genoeg is in haar advies over puberteitsremmers. Sommige leden van de commissie die hierover adviseert, zijn namelijk ook betrokken bij onderzoek of behandeling op dit gebied. Dat roept vragen op: kan het advies dan wel helemaal objectief en neutraal zijn?

Smeehuijzen stelt verder dat artsen en wetenschappers die kritisch zijn over puberteitsremmers nauwelijks betrokken worden door de Gezondheidsraad. Daardoor wordt het risico op een eenzijdig advies groter. Verder stelt hij dat er te weinig aandacht is voor het juridische aspect rondom dit thema. Hij vindt dat de puberteitsremmers te gemakkelijk toegestaan worden in Nederland en dat de overheid voorzichtiger moet zijn. 

Kamervragen
ChristenUnie en SGP hebben naar aanleiding van het artikel in het Nederlands Juristenblad Kamervragen gesteld. Zij uiten daarin hun zorgen over de manier waarop wordt omgegaan met puberteitsremmers bij minderjarigen. De partijen willen weten of de minister bekend is met de kritiek op de Gezondheidsraad en hoe wordt gegarandeerd dat het advies over dit onderwerp onafhankelijk en zorgvuldig tot stand komt. Ook vragen zij of er voldoende oog is voor de risico’s en onzekerheden van deze behandelingen en of het verantwoord is om zulke ingrijpende medische stappen toe te staan bij kinderen, zolang de gevolgen op lange termijn nog niet goed bekend zijn.