In zijn verhaal beschrijft hij hoe een periode van warm contact voelde als een doorbraak. Mensen zochten hem op, kenden zijn naam en maakten een praatje. Later werd het stiller. Het initiatief lag steeds meer bij hemzelf. Door zijn moeite met onduidelijkheid durfde hij geen berichten meer te sturen. Hij is bang anderen lastig te vallen en vreest afwijzing. Dat leidt tot schaamte en tot het vermijden van contact in de kerk.

De vraagsteller worstelt daardoor met diepere vragen. Hij hoort in preken dat de gemeente één lichaam is. Als één lid lijdt, lijden alle leden mee. Maar zijn ervaring voelt anders. Dat roept twijfel op. Hoor ik er wel bij? Ben ik dan wel een kind van God? De eenzaamheid en de tegenstrijdige gevoelens maken hem neerslachtig.

Predikant W. Arkeraats reageert met grote bewogenheid. Hij herkent de spanning tussen verlangen naar contact en angst ervoor. Volgens hem kan zo ongemerkt een vicieuze cirkel ontstaan. De één trekt zich terug uit onzekerheid. De ander weet niet goed wat gewenst is en laat het contact los. Zo kan vervreemding groeien zonder dat iemand dat echt wil.

Arkeraats waarschuwt ervoor om niet te snel te denken dat gemeenteleden negatief zijn. Hun eerdere betrokkenheid laat juist het tegendeel zien. Tegelijk benadrukt hij dat omgaan met autisme ook voor anderen ingewikkeld kan zijn. Dat vraagt geduld en wederzijds begrip. De predikant benoemt ook dat sommige lasten niet verdwijnen. Autisme is een kruis dat blijft. Toch staat die nood de genade van God niet in de weg. 

Volgens Arkeraats mag de vraagsteller leren om zichzelf te ontmoeten zoals hij is. Dat kan ruimte geven voor meer ontspanning in contact. Dat kost energie, maar kan ook verlichting geven. Tot slot onderstreept hij dat geloof niet afhangt van sociale vaardigheid. Ook wie worstelt en zich eenzaam voelt, hoort erbij.