“Tijdens de rit naar een stad was de weg compleet onder water verdwenen door een zojuist ontstane rivier”, vertelt Jonathan. “Maar uit het niets kwam daar iemand op de motor aan die recht door het water reed. We konden hem zo volgen. Daarna was de motorrijder plotseling verdwenen. God is erbij, door rivieren heen.” 

Jonathan en Ellenoor wonen en werken samen met hun kinderen in het noorden van Ghana. Ze richten zich met name op de Fulani, een van oorsprong nomadisch volk, dat verspreid door de Sahel woont en waarvan slechts een klein gedeelte zich heeft gesetteld. Van de Fulani in Ghana is 99,4 procent moslim, en dit percentage is representatief voor het hele volk. Het is dus onbereikt te noemen. Christenen uit naburige stammen reiken vanwege onderlinge spanningen ook niet naar hen uit. Zelfs door sommige voorgangers worden ze beesten genoemd. “Gelukkig zien we ook verandering”, aldus Jonathan.

“We hebben groei gezien bij een voorganger uit ons dorp. Voorheen richtte hij zich vooral op lokale mensen, maar nu heeft hij ook oog voor de Fulani. Hij zegt vrijwel elke zondag dat we goed moeten zijn voor iedereen, en dat ook Fulani bij God mogen komen. Daarnaast gaat hij actief op zoek naar gemeenschappen waar ze leven om hen te bereiken.” In eerste instantie werden Jonathan en Ellenoor ook vreemd aangekeken omdat ze Fulani ontvingen en hun taal spreken, maar doordat ze inmiddels bekendstaan als witte Fulani, weten steeds meer mensen hen te vinden. En het feit dat velen buiten de maatschappij leven, en vaak geen toegang hebben tot zorg en onderwijs, biedt waardevolle aanknopingspunten. 

“Vaak komen ze langs met een medische vraag. We krijgen dan meteen de kans om een verhaal met hen te delen. Meestal kiezen we een gelijkenis of verhaal van een wonder uit de Bijbel. Daarna geven we een medisch consult, en tot slot bidden we voor hen. In deze cultuur werkt het niet om afspraken te maken, dus zijn sommige dagen extreem druk. Op één van die dagen besloten we het gebed over te slaan. Onze bezoekers waren het hier echter niet mee eens: ‘Jullie moeten nog voor ons bidden’, drongen ze aan. Inmiddels worden we ook bij sommige sterfgevallen gevraagd om te bidden voor rust.’” 

God is zichtbaar aan het werk in het noorden van Ghana, tot grote dankbaarheid van Jonathan en Ellenoor. “Alle audiobijbels die we aangeschaft hebben zijn uitgedeeld, en nog steeds komen mensen erom vragen. Vrijwel iedereen staat open voor Bijbelverhalen. We kunnen ook Bijbelstudies doen, zelfs met de imam van het dorp. En er is ruimte voor een kinderclub met activiteiten waarin het Woord van God centraal staat. Maar de oogst is veel groter dan wij kunnen binnenhalen. Het is dan ook ons gebed dat meer arbeiders zich bij ons zullen voegen.”

Van kinderwerkers tot verpleegkundig personeel, als je Jezus’ liefde hebt ervaren, en Zijn roepstem wilt volgen om die liefde door te geven, ben je nuttig voor Zijn Koninkrijk. “Mensen kunnen hier zowel voor de korte als lange termijn meebouwen. Onze droom is dat ons onlangs gerealiseerde gastenverblijf al snel te klein zal worden. Ghana wordt niet voor niets de poort van de Sahel genoemd, en onze locatie is dan ook de perfecte uitvalsbasis voor verdere missies in de Sahel.” 

Tot slot wil Jonathan meegeven: “God belooft geen makkelijk leven als je met Hem op pad gaat, maar Hij geeft je wel het beste leven. ‘Heb Ik het u niet geboden? Wees sterk en moedig, schrik niet en wees niet ontsteld, want de HEERE uw God, is met u, overal waar u heen gaat.’” (Jozua 1:9, HSV)