Voetwassing achter tralies: Braziliaanse vrouwen brengen hoop in de gevangenis
In een vrouwengevangenis in de Braziliaanse deelstaat Goiás vond onlangs een bijzonder ontroerend moment plaats. Een groep christelijke vrouwen bezocht het cellencomplex om de liefde van Jezus op een tastbare manier te delen. Geïnspireerd door het voorbeeld van Christus wasten zij de voeten van vrouwelijke gedetineerden, laat Christian Daily International weten.
De actie werd geleid door pastor Shaila Manzoni, verbonden aan de IDE-kerk in Brasília. Zij is oprichter van de organisatie A.M.E. (Ame Mulheres Esquecidas), wat “Heb lief: Vergeten Vrouwen” betekent. A.M.E. zet zich sinds 2018 in voor de geestelijke en praktische ondersteuning van gedetineerde vrouwen.
“Jezus nodigt ons uit om het Evangelie te leven door concrete daden”, zegt Manzoni. “De voetwassing is een roeping. Jezus doorbreekt het denken in machtsverhoudingen en opent de deur naar het Koninkrijk, waarin niemand afgeschreven is.”
Tranen, gebed en bekering
Tijdens het gevangenisbezoek baden de vrouwen samen, zongen ze lofliederen en werd het Woord van God gedeeld. Er werden tranen gelaten, handen opgeheven, voeten gewassen en het avondmaal gedeeld. Sommigen dansten van vreugde, anderen vroegen om gebed. Verschillende vrouwen kozen ervoor zich te laten dopen als teken van hun nieuwe leven met Christus.
“Ze aten niet alleen. De vrouwen zaten echt aan tafel”, aldus een van de vrijwilligers.
Zelfs van buiten de tralies klonk lofprijzing, toen de groep samen de gevangenis omringde met gebed en gezang.
Een droom werd een missie
Het initiatief van A.M.E. begon met een droom die pastor Manzoni had in 2018: ze zag zichzelf zorgen voor vrouwen die vergeten waren. Twee jaar later bezocht ze voor het eerst een gevangenis, en dat groeide uit tot een beweging van barmhartigheid en herstel.
Sindsdien heeft A.M.E. onder andere: meer dan 800 vrouwen de voeten gewassen; 202 vrouwen gedoopt; 2.160 hygiëne- en voedselpakketten uitgedeeld; en 555 juridische consulten mogelijk gemaakt. Ook koppelt de organisatie gevangenen die nooit bezoek ontvangen aan zogeheten 'peetmoeders' die brieven schrijven en hen geestelijk ondersteunen.
“Liefde vraagt niet wie het verdient, maar wie het nodig heeft”, benadrukt Manzoni. “En zij hebben het nodig.”
Hoop die vrucht draagt
De uitkomsten zijn opmerkelijk: van de 850 vrouwen die tussen 2020 en 2024 hun straf uitzaten in de gevangenis van Luziânia, keerden er slechts drie terug in de criminaliteit. Dat betekent een recidivepercentage van slechts 0,35 procent, tegenover het nationale gemiddelde van 42 procent.
“De wereld kijkt naar cijfers, maar dit is meer dan statistiek”, zegt Manzoni. “Het bewijst dat er een andere weg mogelijk is. Een veilige samenleving is er niet één die meer opsluit, maar die herstelt en hoop biedt.”
Praatmee