Israël moest, zo vond hij, vooral “terughoudendheid” tonen in de bescherming van haar eigen bevolking. Zijn evangelie koppelde hij behendig aan de intocht van Christus in Jeruzalem, waarbij de Joodse Schriftgeleerden en ouderlingen uit het Bijbelverhaal opeens naadloos overeenkwamen met de machthebbers van nu.

Het zit diep in een deel van onze theologie: de Jood, Israël, ze mogen er eigenlijk niet zijn. Ze moeten klein gehouden worden. Wee als ze zichzelf durven te beschermen tegen vijanden die hen openlijk willen vernietigen, geestelijk én fysiek.

Ondertussen beschermt Israël óók zijn christelijke burgers. De patriarch van Jeruzalem mocht afgelopen maand geen dienst houden in de Heilige Grafkerk, en dat was voor Europese regeringen, met de paus voorop, aanleiding om luidkeels te roepen dat Israël de godsdienstvrijheid ondermijnt. Je zou denken: wat een waanzin. Maar nee, het was bloedserieus.

Israël ligt inmiddels meer dan een maand onder het raketvuur van Iran en Hezbollah. Daarom zijn samenkomsten in scholen, synagogen, kerken en moskeeën tijdelijk verboden: om burgers te beschermen tegen Iraanse en Libanese raketten die het land willen verwoesten. De daadwerkelijke compassie van Israël met de Arabische bevolking van Jeruzalem wordt omgedraaid tot beschuldiging. In goed Nederlands heet dat blaming the victim: het slachtoffer van Iraanse clusterbommen de schuld geven.

Toen de media klaar waren met de vermeende “schending van godsdienstvrijheid”, was de volgende verontwaardiging alweer geboren: de Israëlische wet die de doodstraf mogelijk maakt voor terroristen. De wet moet nog door het Hooggerechtshof worden goedgekeurd, maar de wereld stond al op zijn achterste benen. Opeens werd Israël opnieuw weggezet als moreel diepgezonken, en Europa, dat zichzelf graag ziet als toonbeeld van rechtsstaat en menselijkheid, huiverde collectief.

Het idee dat een terrorist die eropuit is om zoveel mogelijk Joden te doden, zelf het risico loopt te worden geëxecuteerd, bleek voor velen onverteerbaar. Maar bijna niemand vertelt het verhaal achter deze wet: ze werd ingediend door parlementslid Limor Son Har‑Melech. Zij was zeven maanden zwanger toen zij en haar man werden aangevallen door islamitische terroristen. Hun auto sloeg over de kop; haar man Shalom, ambulancemedewerker, kwam om het leven. Limor overleefde zwaargewond, haar ongeboren dochter ook.
De terrorist die haar man doodde? Die werd later vrijgelaten in een gevangenenruil met Hamas. Niemand praat daarover.

Evenmin over het feit dat de Palestijnse Autoriteit forse beloningen uitkeert aan Palestijnen die Joden doden of verminken. Pay for Slay heet dat: hoe meer slachtoffers, hoe hoger de maandelijkse betaling aan de familie van de dader. Ook Nederland heeft daar in het verleden aan meebetaald en steunt de Palestijnse Autoriteit nog steeds royaal.

Overigens is de doodstraf in Israël slechts één keer uitgevoerd: op 31 mei 1962, op Adolf Eichmann, de architect van de vernietiging van zes miljoen Joden. In schril contrast met de honderdduizenden executies in de rest van de wereld, niet te vergeten de landen van het Midden-Oosten en Iran, waar executies vaak op de meest gewelddadige manieren plaatsvinden. En laten we niet doen alsof Europa brandschoon is: ook Engeland heeft vóór Israëls onafhankelijkheid in 1948 Joden en Arabieren zonder proces laten executeren.

Juist in de week voor Pasen, wanneer we stilstaan bij het lijden en sterven van de Heiland, is het goed om ook stil te staan bij de smaad die de volkeren nog steeds uitstorten over Gods oogappel.

Zoals de Heere zegt in Zefanja 3:19: “Ik zal Israël tot een lof en tot een naam stellen, zij die de schande waren in de gehele wereld.”