Hoewel christenen minder dan 0,3 procent van de bevolking van Oezbekistan vormen, groeit er een nieuwe generatie gelovigen, vooral onder jongeren. In een land waar de islam diep verweven is met de nationale identiteit, is dit een opmerkelijke ontwikkeling.

“Bukhara is een bijzondere stad”, zegt Temur Hakimov van de Full Gospel Church in Oezbekistan. “Prachtige mensen, een rijke geschiedenis van meer dan 2.000 jaar - het is een eer om hier het Evangelie te mogen delen.”

Huisgemeenten in verborgenheid
Officieel erkende kerken zijn schaars in Oezbekistan, maar in woonkamers en dorpshuizen groeit de gemeente van Christus. In Bukhara leidt aanbiddingsleider Likov Oleg drie huisgemeenten. Hij ziet hoe God werkt, vaak op wonderlijke manieren.

“We zitten op de grond, drinken samen thee, zingen en vertellen hoe Jezus ons leven heeft veranderd”, zegt hij. “Sommige moslims vertellen ons daarna dat ze dromen hebben gehad over Jezus. Eén man vertelde me: ‘Ik zag Jezus in een droom. Hij liet mij Zijn doorboorde handen zien en zei: Kom tot Mij.’”

Ook buiten de stad, in bergdorpen en op het platteland, trekken gelovigen kilometers door het ruige landschap om samen te komen voor gebed en Bijbelstudie. Die samenkomsten brengen Oezbeken, Kazachen, Russen en zelfs Zuid-Koreanen samen rond één Naam: Jezus.

Verandering sinds 2016
Een belangrijke aanleiding voor deze groei is de veranderde houding van de Oezbeekse overheid. Sinds president Shavkat Mirziyoyev in 2016 aantrad, zijn er versoepelingen doorgevoerd op het gebied van godsdienstvrijheid. Daardoor hebben meer kerken nu de mogelijkheid om zich legaal te registreren.

“We maken vandaag ongelooflijke veranderingen mee”, zegt Egor Papov van de Bijbelgenootschap van Oezbekistan. “Dat begon allemaal enkele jaren geleden met het aantreden van het nieuwe bestuur.”
Ook arts en voorganger dr. Roman Tsoy merkt verschil: “Mensen nodigen ons uit in hun huizen. Ze willen gebed, vragen naar het Woord van God en luisteren naar het Evangelie. Dat was vroeger ondenkbaar.”

Leiderschapstraining zonder muren
Een belangrijke katalysator in deze groei is het trainingsprogramma School Without Walls van de organisatie Mission Eurasia. Zonder klaslokalen, diploma’s of registratie worden jonge christenen toegerust om leiders te worden in hun lokale geloofsgemeenschappen.

“We hebben geen schoolborden, maar wel een levende geloofsgemeenschap”, zegt directeur Sergey Rakhuba. “Steeds meer jongeren verlangen ernaar om toegerust te worden voor de dienst aan God.”
In 2023 organiseerde Mission Eurasia een forum in Oezbekistan waar meer dan 500 jonge christelijke professionals uit Centraal-Azië samenkwamen.

“Het was ontroerend”, zegt Rakhuba. “Ruim 90 procent van hen kwam uit inheemse volken van deze regio. Zij willen een verschil maken in hun land - mét Jezus.”

Eén huisgemeente tegelijk
Hoewel de beweging klein en kwetsbaar is, is ze diep geworteld. Pastors in heel Oezbekistan vertellen dat de groei stap voor stap gaat - van huis tot huis, van dorp tot stad. De sfeer is hoopvol.

“We zien een geestelijke honger onder de jeugd”, zegt pastor Bemurzaev Baurjan van de Source of Life Church. “Door de School Without Walls ligt de nadruk meer op evangelisatie. En de kerk groeit.”

Langs de oude Zijderoute, eens de verbindingslijn tussen Oost en West, ontstaat nu een andere vorm van verbinding: mensen die Jezus Christus leren kennen en volgen. In de straten van Tasjkent, de steegjes van Bukhara en de bergen rondom. De Geest van God beweegt.

Bekijk de reportage van CBN News: