De directe aanleiding voor het ingrijpende besluit om geen roepende kerk aan te wijzen, was de beleving binnen de synode dat men volledig was vastgelopen. Diverse kerken hebben, tegen de geldende kerkelijke afspraken in, vrouwelijke ambtsdragers aangesteld en zijn van die besluiten niet terug gekomen. Verschillende kerken hebben wel herziening (revisie) aangevraagd van de genomen besluiten, maar alle revisieverzoeken werden in een eerdere zittingsweek in één besluit afgewezen. Daarmee was het besluit definitief.

Dat plaatselijke kerken met afwijkend beleid de synode in een heel lastige positie hebben gebracht, is evident. Het kerkelijk samenleven gaat uit van vertrouwen dat je je aan gezamenlijk genomen besluiten houdt, en dat vertrouwen is geschaad - hoe je verder inhoudelijk ook over vrouwelijke ambtsdragers denkt. Toch geeft dat afwijken van individuele kerken de synode nog niet het recht dan ook maar van de kerkorde af te wijken. Kerkordelijk is de synode verplicht alle agendapunten af te handelen, en ook om een volgende roepende kerk aan te wijzen. Door dit niet te doen, richt de synode nog veel meer schade aan: het hele kerkelijk samenleven lijkt men op te geven. Met alle respect voor de inzet en de wijsheid van de synodeleden, en met name het moderamen: dit kan kerkordelijk helemaal niet.