Door de gesloten deuren heen horen we hoe de dominee aankondigt dat Miriam zal worden binnengebracht. Hij vraagt of iedereen wil gaan staan. Maarten wil Julian optillen, maar hij stribbelt tegen. ‘Zelf lopen,’ zegt hij, terwijl hij het houten handvat van de baar stevig vasthoudt. Het orgel begint te spelen en de uitvaartverzorger opent de deuren. Het is te moeilijk om naar de betraande gezichten van de mensen tegenover ons te kijken en ik richt mijn aandacht op onze kinderen, hoewel ook die aanblik door mijn ziel snijdt. Julian, die met een ernstige blik met de kist meedribbelt, is zo klein dat hij niet eens over de rand kan kijken.

We zingen Psalm 121, dan is Yaél aan de beurt met haar bijdrage. ‘Komen jullie mee?’ vraagt ze zachtjes en met z’n allen lopen we naar voren. Ze opent Miriams koffertje en haalt de Nijntje-potloden eruit. ‘Wilt u het zeggen?’ fluistert ze en ik vertel in de microfoon dat ze de potloden gekregen hebben op de dag voordat Miriam naar de Here Jezus ging. Eén voor één laten we de kostbaarheden uit het koffertje zien, daarna bergt Yaél alles weer zorgvuldig op en legt ze het koffertje terug onder haar stoel.