Na een gesprek met Kort gaat Falke huilend terug naar Amsterdam. Het kan dus: congenialiteit en zelfs zielsverwantschap tussen grachtengordel en Biblebelt. Bart Jan Spruyt schreef er al een lezenswaardige column over in het Nederlands Dagblad. Het gevaar bestaat dat reformatorische mensen nu tevreden vaststellen dat ze toch best gewone mensen zijn, of juist het boek van Falke gaan lezen als een spiegel om morele problemen in de refowereld (materialisme bijvoorbeeld) aan de kaak te stellen. Dat is allemaal nog rijkelijk oppervlakkig. Kennelijk is het mogelijk dat we elkaar verstaan op zielsniveau, hoe verschillend we ook zijn! Dat hebben we keihard nodig.

Ik ben opgegroeid in een sfeer waarin de vragen van de toe-eigening van het heil levensgroot waren. Heeft de Heere ook mij op het oog? Deel ik werkelijk in Christus? Woont en werkt zijn Geest ook in mij? In die vragen kunnen mensen ook blijven hangen, leerde ik later: je kunt eindeloos in cirkeltjes blijven draaien rondom de vraag of je bevindingen wel waar zijn. Waar toe-eigeningsvragen steeds nadrukkelijk en op dezelfde manier aan de orde worden gesteld, houden ze misschien wel meer een probleem in stand dan dat oplossingen worden geboden.