Mirte groeide op binnen de reformatorische gezindte. "Ik wist dat God bestond, maar Hij was ver weg van mij. Als ik (in de kerk, red.) om me heen keek, dacht ik: dat is vast niet voor mij bedoeld. Ik dacht ook dat het in 'de wereld' leven er veel gezelliger en gemakkelijker aan toe ging. Regelmatig speelde mijn geweten op en werd ik onrustig over de verkeerde dingen die ik deed. Ik bad wel, maar ging gewoon mijn gang. Toen ik wat ouder werd, verlangde ik naar God als mijn Vader. Ook verlangde ik naar vrede tussen God en mij, omdat het in mijn geweten vaak onrustig was.

Ik wist dat ik verloren lag. Ik probeerde goed genoeg te zijn voor God. Keer op keer kwam ik bedrogen uit en faalde ik hierin. Dat is logisch, want de Heer Jezus zegt in het evangelie van Johannes. "Zonder Mij kunt u niks doen." Zijn genade begreep ik niet. Veel boekjes en verklaarders kwamen eraan te pas. Geloven wat er in de Bijbel staat, dat deed ik niet. Ik kwam op een punt uit dat ik mijn hele leven in geloof over moest geven aan de Heer Jezus. Dat deed ik niet. God drong Zich niet op. Hij klopte en wachtte tot ik Hem binnen liet.

God eist ook geen rechtvaardig leven, maar geeft een rechtvaardig leven. Want God nam Christus, die geen zonde gedaan had, en belastte Hem met onze zonden. In ruil daarvoor rekent God de rechtvaardigheid van Christus ons toe.

Af en toe vroegen broeders en zusters aan mij: "Wil je ook gedoopt worden?" Maar ik dacht: Nou, laat maar zitten. Op een avond heb ik het bij God neergelegd en ik heb gebeden en gezegd: "Als het moet, dan wil ik het doen, maar ik wil een bevestiging hebben dat het echt gebeuren moet." Ik droomde die nacht dat de Bijbel werd opengeslagen en er stond: 'Wat aarzel je dan nog? Sta op, laat je dopen. Was je zonde weg terwijl je Zijn naam aanroept.' Ik vond het echt bijzonder, maar er speelde ook gelijk ongeloof op. Het was te toevallig. Zou God op die manier naar mij omzien?

Maar de volgende dag sloeg ik Psalm 95 open: 'Heden, indien u Zijn stem hoort, verhard uw hart niet.' Het was duidelijk geworden. De doop is ook nodig voor mij. Ik dacht: het moet zo snel mogelijk gebeuren, dan ben ik er maar van af. Want er kwam strijd, twijfel en onzekerheid, terwijl God het zo duidelijk had laten zien. Ik probeerde mijn getuigenis zo mooi mogelijk op te schrijven. Maar ik las toen in Galaten 1 vers 10: 'Want ben ik nu bezig mensen te overtuigen of God? Of probeer ik mensen te behagen?' Ik heb toen alles biddend overgegeven en ervaarde Zijn vrede. 

Ik sta hier omdat ik mijn oude leven wil begraven en een nieuw leven met Hem wil bewandelen. Ik wil Hem volgen. Als ik naar mezelf kijk, dan kan ik het bijna niet geloven dat God zijn Zoon heeft gezonden. Het is veel te groot. En ik kan alleen nog maar zeggen: ik dank God door Jezus Christus", aldus Mirte.

Bekijk haar getuigenis: