Refoweb-vragensteller: 'Uit respect voor mijn ouders ging ik mee naar de kerk'
'In de kerk waar ik zat voelde ik mij niet thuis. We zijn nog zondagen uit respect voor mijn ouders meegeweest naar mijn kerk. Maar steeds kwam die strijd van het niet thuis voelen en het niet kunnen luisteren naar de preek terug. Na een half jaar hebben we besloten alleen naar zijn gemeente te gaan. Dit was ik ook van plan geweest als ik geen relatie zou hebben. Mijn ouders vinden dit een moeilijke zaak. Het is belangrijk dat we God eren boven alles, maar hoe zit het dan met het dienen van mijn ouders?', aldus een vragensteller in de vragenrubriek van Refoweb.nl.
'De beleving van een eredienst en preek is altijd subjectief', maakt ds. W. F. ’t Hart duidelijk. 'Het woord beleving zegt het al. In een preek waar jij dingen in mist, kan een ander alles vinden. Wat moet een dominee preken? De tékst! Dat is wat anders dan een systeem. Dat is wat anders dan wat algemene waarheden. Paulus zegt nergens als het over de verkondiging gaat: Ik heb me niets anders voorgenomen dan de slechtheid van de mens. Maar: Ik heb mij niets anders voorgenomen te verkondigen dan Jezus Christus en Die gekruisigd. Dat is het punt waar het élke preek om zal moeten draaien.
Allereerst zou je kunnen zeggen: zolang je woont onder het dak van je ouders gelden hun regels en zijn hun gebruiken doorslaggevend. Toch is daar niet alles mee gezegd. Want als verkeringhebbende jonge vrouw groei je als het goed is toe naar je vriend: emotioneel, geestelijk, fysiek. Maar dat niet alleen: als stel groei je ook toe naar een nieuwe situatie. Jullie zijn samen aan het toegroeien naar de situatie van Efeze 5: het Bijbelse huwelijk. Je man als jouw hoofd. En jij als zijn lichaam. Zoals Jezus het hoofd is van Zijn gemeente. Dat betekent: trouwen zorgt ervoor dat je eerste verantwoording ligt in het gehoorzaam zijn aan je man. En voor je aanstaande man betekent dat: luisteren naar de signalen die zijn vrouw als zijn lichaam uitzendt. Voor (schoon)ouders betekent dat: loslaten. Overgeven in de handen van hun (schoon)zoon / (schoon)dochter.
Ik lees in het stukje niet of jullie in het verenigingsleven van de voor jou ‘nieuwe’ gemeente betrokken zijn. Dat kan praktisch gezien ook nog uitmaken. Dat je ouders zien dat het voor jullie niet alleen op zondag belangrijk is om naar de kerk te gaan, maar ook doordeweeks actief betrokken te zijn bij het gemeenteleven. Bevuil het kerkelijke nest waar je uit komt niet. Probeer juist te waarderen wat je er ontving. Kortom: ga samen het gesprek met je ouders aan. Spreek in de eerste persoon (ik/wij) en leg uit wat je belangrijk vindt en waarom je voor een bepaalde kerkelijke gemeente kiest. Vertel erbij dat jullie toegroeien naar een nieuwe verhouding', aldus de hersteld hervormde predikant.
Praatmee