Dove mensen hebben het in de maatschappij niet eenvoudig. Niet iedereen ziet het aan je dat je doof bent. En als mensen het weten, durven ze lang niet altijd met je te praten. Zit je in een gezelschap, dat voel je je eenzaam, soms zelfs buitengesloten.

Eén van de instituten voor doven in ons land heet ‘Effata’. Het is een naam die herinnert aan wat Jezus toen gedaan heeft. Hij genas een dove man. Bij die genezing sprak Hij een machtswoord: ‘Effata’, wat betekent: ‘Ga open’.
Dankzij die naam wordt iedereen in ons land elke keer weer herinnerd aan wat Jezus gedaan heeft. 

Toch heeft deze geschiedenis ook iets heel pijnlijks. Genezen worden van doofheid gebeurt bijna nooit. De meeste mensen worden doof geboren en blijven altijd doof. Andere mensen verliezen hun gehoor en krijgen het nooit meer terug.

Misschien is het daarom ook troostvol en leerzaam wat er verder gebeurde. Want wat deed Jezus nog meer? De mensen hadden gevraagd of Hij de dove de handen wilde opleggen. Dat deed Jezus juist toen niet. Nee, Hij nam de man apart, raakte zijn oren en tong aan, sloeg Zijn blik op naar de hemel, zuchtte en zei toen ‘Effata’.

Veel wat Jezus toen deed, hoort specifiek bij Jezus. Maar één ding kunnen wij allemaal: iemand apart nemen. Speciale aandacht hebben voor zieken. In dit geval voor een dove. Je zou het in deze situatie kunnen omschrijven als: naar elkaar luisteren met de ogen.

Dat kan nog altijd gedaan en geleerd worden. Bij dove mensen kunnen we denken aan gebarentaal. Zo communiceren dat de ander je begrijpt. Zuchten, meehuilen met je lichaam en dan, waarom niet, ‘Effata’ zeggen. Dat was geen duur woord, maar juist een woord uit de omgangstaal die de dove toen sprak.

Veel van wat Jezus toen voor en met doven en slechtzienden deed, kunnen wij niet nadoen, maar sommige dingen ook wel!

Aparte aandacht voor de ander: een eerste vereiste.

Deze overdenking verscheen eerder op de Facebookpagina van ds. Arie van der Veer.