‘Friendly fire’ of ‘vriendelijk vuur’ zou je kunnen definiëren als een aanval vanuit je eigen team, een aanval van binnenuit. Teamgenoten die met elkaar op de vuist gaan tijdens een wedstrijd, soldaten die hun eigen kameraden doodschieten. Gemeenteleden die elkaar het leven zuur maken. Een soort kerkelijke auto-immuunziekte waarbij leden van het plaatselijke lichaam elkaar van binnenuit aanvallen. 

Ik heb het gezien, ik zie het gebeuren en het zal nog wel vaker voorkomen. Er is niet veel nieuws onder de zon. Hieronder het relaas van zuster Janssen, consulente van een kerk in conflict, ergens in Groningen. Misschien kan dit stukje autobiografische fictie erger voorkomen, ook in jouw gemeente.

‘Fijn dat u er bent, zuster Janssen, met de wind mee, hemelsbreed en zoals de mussen vliegen is het goed reizen richting Noordoost-Groningen toch? Mooi dat u de tijd neemt om de plaatselijke aardse tent hier eens goed strak te zetten, want dat is nodig!’ sprak de koster die, na afloop, ongetwijfeld zorg zou dragen voor onze inwendige mens. Toch zouden we nooit zijn, met liefde bereidde kostje gaan nuttigen. Daar had niemand nog behoefte aan na wat er zich had afgespeeld die avond.