Ik kom in mijn leven zo nu en dan mensen tegen die het christelijk leven graag willen beleven als een aaneenrijging van spectaculaire profetieën, wonderlijke gebeurtenissen en extravagante openbaringen van Gods leiding. Het is nogal onrustig om hen h
In een eerdere column, die viraal ging, schreef ik over een interview in een christelijke krant dat mij diep ongemak bezorgde. Niet vanwege de geïnterviewde, maar vanwege de manier waarop ‘kerk’ en ‘wereld’ tegenover elkaar werden gezet door de redac
Met het schaamrood op mijn kaken en de rest van mijn, in shock verkerende, lichaam deel ik met u wat mij, als onderherder, en mijn schapen vanavond is overkomen. Het is inmiddels vijf voor twaalf, ik schat in ook profetisch, en als ik dit niet aan pa
Lawson, een geliefde voorganger onder zowel evangelicals als reformatorische christenen blijkt het einde van zijn domineesrit niet zonder kleerscheuren te gaan halen. Door de jaren heen heb ik hem regelmatig horen preken en meer dan eens bleek hij ee
Ik sprak onlangs een eigenaresse van een christelijke boekwinkel. Zij vertrouwde mij toe dat er een opmerkelijke stijging is waar te nemen in het aantal Bijbels dat verkocht wordt. Dit geldt niet alleen voor haar zaak in de kop van Friesland, maar di
Daniël. De jonge Godsman van weleer die zijn werkgebied, in zijn geval noodgedwongen, verplaatste van Jeruzalem naar Babylon. Hij maakte zich een nieuwe taal eigen in dat verre en vreemde land. Een taal die herkenning opriep bij zijn eigen mensen, ma
“Een Messiascomplex is een valkuil voor veel voorgangers en het is ook mij niet vreemd. We doen vaak alsof we onmisbaar zijn in de kerk”, stelt Kees Postma. De voormalig voorganger van de Vrije Baptistengemeente Nehemia Dokkum & VBG Burgum schreef ee
Kees Postma is 43 jaar, geboren en getogen in Friesland. Hij is getrouwd met Wieteke en samen hebben ze vier kinderen, twee jongens en twee meisjes. In het dagelijks leven was hij tot voor kort voorganger van een baptistengemeente en hij is werkzaam
Queen schalde het, op die heerlijke baslijn, in 1986 door een vol Wembley: ‘Another one bites the dust’. Ik moest aan dat lied denken toen ik hoorde van het bericht dat Kees Kraayenoord, per 1 juli, een stap terug gaat zetten om aan de voeten van Jez
‘Friendly fire’ of ‘vriendelijk vuur’ zou je kunnen definiëren als een aanval vanuit je eigen team, een aanval van binnenuit. Teamgenoten die met elkaar op de vuist gaan tijdens een wedstrijd, soldaten die hun eigen kameraden doodschieten. Gemeentele
Het was een wat vaag verhaal, maar ik kreeg sterk de indruk dat ik moest handelen op deze, naar mijn mening, halve waarheid. Adam was naar eigen zeggen gaan vissen en had zich daarvoor zo’n twintig kilometer van zijn thuis, genesteld achter een van d
Te midden van dit kunstwerk ligt Wellsprings Village: duizend mensen, een paar straten, slechts een stipje op de kaart. Een hechte gemeenschap van mannen en vrouwen die hier zijn opgegroeid en met man en macht proberen te behouden wat ze bezitten. Sl
Natuurlijk zou ik mijn vrouw en kinderen redden. En als ik echt in een goede bui zou zijn, misschien ook wel allebei onze cavia’s. Maar naast al het levende thuis zou ik het niet weten. Misschien mijn gitaar die ik vorig jaar kocht? Of toch maar de f
Hij had niet helemaal ongelijk. Wij, Nederlanders, staan niet bekend om onze royale vrijgevigheid. Iets meer honger in Afrika is allang geen probleem meer. Ik herinner me nog dat ik als voorganger in mijn vorige gemeente soms leden moest overhalen om
We hebben twee kopjes thee achter de kiezen, net als een lekker stuk cake dat ze speciaal voor de gelegenheid had laten kopen door een van haar kinderen. Als ik haar vraag of ik nog voor haar kon bidden, stemt ze steevast toe onder de voorwaarde dat
Het spook van kerksluiting waart rond door ons hele land. Onlangs las ik in Trouw een artikel over Zeeuwen die met de handen in het, door de zee gezouten, haar zitten omdat veel beeldbepalende gebouwen aan de eredienst worden onttrokken. Zelf woon ik
In die vijftien jaar heb ik talloze nieuwe modellen van kerkzijn voorbij zien komen en dan ben ik nog maar een groentje vergeleken met de oude rotten in Zijn dienst. Zo nu en dan leverde die betrokkenheid slapeloze nachten op, maar ook als je wel sla
De eerste keer dat ik met profetie in aanraking kwam was de zomer van 2003, een half jaar daarvoor waren mijn vriendin en ik tot bekering gekomen. Ik stond op het punt haar ten huwelijk te vragen, ergens in de Belgische Ardennen, toen we knallende ru
Hij was in de winter van zijn leven, 74, maar toch. Er gloorde hoop. God had hem verteld dat hij 82 zou worden. Hij zou nog eens de Comeragh Mountains, in Zuidoost-Ierland, beklimmen en het koude heldere water uit de Mahon Falls drinken. Zijn geloof
Drie dagen daarvoor zweefde ik nog blijmoedig door het kantoor van Athletes in Action in Groningen. Ik was namelijk die dag, voor het eerst in mijn leven, gevraagd om ergens te gaan spreken. Niet voor de spiegel of een groep koeien, maar voor echte m
Hoogtepunt van deze reis had de Comeragh Drive moeten worden. Een rit van ongeveer een uur van Clonmel naar het lagergelegen Dungarvan aan zee. 138 vijfsterren- reviews op Trip Advisor. Talloze foto’s van woeste bergpartijen, picknicks met op de acht
Het is woensdagavond, ergens eind november. Het is koud, nat en donker. Ik bevind mij in hartje Berlijn. Het geluid van het verkeer dringt door de enkele ramen van de tweede verdieping van een monumentaal pand. De tafel is rijk gedekt met lekkernijen
Een tijdje terug kon ik de slaap niet vatten. Ik weet niet eens meer waar ik over piekerde, wel hoe iets anders compleet op zijn plek viel. Ik weet niet of de droom een hele nacht duurde of slechts een ogenblik. Maar wat ik zag zal ik niet snel verge
