David beschrijft in deze psalm een geweldig moeilijke periode. In heftige taal worden verschillende, uiterst verdrietige situaties beschreven. De dichter wordt bespot door ieder die hem ziet. De dood hangt hem voortdurend boven het hoofd. Dit wordt beschreven met de beelden van verscheurende dieren die hem omringen (vers 13, 14, 17, 21, 22). Mensen die het op zijn leven gemunt hebben. Vooruitlopend op zijn dood verdelen ze alvast de buit (vers 19).

Psalm 22 is de psalm van het ‘waarom’.
Een psalm waarmee je je grote verdriet kunt uitschreeuwen naar God.

Maar wie dat doet, moet het tweede gedeelte van de psalm niet vergeten. De psalm begint met geklaag, maar eindigt met gejuich. Het slot van het gedicht is zelfs heel uitbundig. De hele wereld wordt erbij betrokken. Lees maar: ‘Alle einden der aarde zullen eraan denken en zich tot de HEERE bekeren: alle geslachten van de heidenvolken zullen zich voor Uw aangezicht neerbuigen’ (vers 28).

Vanwaar die kentering?

David kreeg van God een antwoord op zijn waaromvraag.
‘U geeft mij antwoord’, schrijft hij in vers 22.
Hij vertelt niet wat dat antwoord geweest is. Was het een woord van een profeet of een gebeurtenis waarop hij niet had durven hopen?
In ieder geval was dat antwoord blijkbaar zo troostvol dat zijn verdriet in een heel ander licht kwam te staan.

‘U geeft mij antwoord. Ik zal uw naam bekendmaken.’

Dat wil David gaan doen. Vertellen over wat God heeft gedaan. Zijn volk vertellen over het antwoord dat God hem gaf. Een geweldig antwoord. Want over de grenzen van dood en leven zal God worden geprezen: ‘Alle stervelingen zullen voor Hem knielen, allen die neerdalen in het graf.’

Welke boodschap kan dat zijn geweest? Het is zelfs een boodschap voor hen die neerdalen in het graf.
De dood is niet het laatste station. Het leven overwint!

Deze overdenking verscheen eerder op de Facebookpagina van ds. Arie van der Veer.