Een zwak voor het zwakke
In 1 Korintiërs 1 laat Paulus het contrast zien tussen de menselijke en de goddelijke manier van denken. Christus heeft de maatstaven van deze wereld over wat zwak en dwaas is totaal op de kop gezet. De Here God heeft juist het zwakke in deze wereld uitgekozen om het machtige te beschamen, schrijft Paulus. In Gods ogen stelt de macht en status van mensen niets voor. Hij heeft een zwak voor het zwakke. Toen Zijn leerlingen ruzie maakten over wie de belangrijkste was, zette de Here Jezus juist een kind centraal. Hij zei dat Gods koninkrijk toebehoort aan wie is als de kinderen. En Hij dankte Zijn Vader dat het evangelie onthuld werd aan eenvoudige mensen, niet aan mensen die alles al weten.

Anders kijken
Net als de Here Jezus laat Paulus ons op een andere manier kijken. Het lijkt op dat gebed van de profeet Elisa voor zijn knecht, die bang was voor de vijand: ‘HEER, open zijn ogen en laat het hem zien’ (2 Koningen 6:17). Met open ogen zag Elisa’s knecht de geestelijke werkelijkheid: het schijnbaar sterke leger stelde niets voor. Zoiets doet ook Paulus. Hij opent onze ogen door de gekruisigde Christus centraal te stellen (1:23). Dan zie je de geestelijke werkelijkheid, waarin alles op de kop staat. Dan kijk je met andere ogen naar een uitgehuwelijkt christenmeisje of kinderen in het vluchtelingenkamp. Naar menselijke maatstaf (v.26) zijn ze hopeloos. Maar wie geestelijk kijkt, wordt door deze kinderen gewezen op het dwaze en zwakke van de Here God Zelf (v.25)!

De boodschap van het kruis
Dat dwaze en zwakke van God zien we het indringendst in de boodschap van het kruis (v.18). De aanbidding van Iemand die als crimineel stierf was een boodschap waarmee Paulus onder Joden én Grieken alleen maar minachting kreeg. Hoe prachtig ook verpakt, zo’n evangelie was onverteerbaar. Vandaag is dat niet anders: ook voor ons is dit verhaal over Jezus’ dood niet makkelijk uit te leggen aan niet-gelovigen. In schaamteculturen roept die boodschap van Christus’ vernedering sowieso weerstand op. Alleen wie door God Zelf geroepen zijn (v.24) en op een nieuwe manier hebben leren kijken, kunnen geloven in deze winnende Verliezer, deze wijze Dwaas. Deze dwaze zwakheid van God werd niet pas zichtbaar aan het kruis. Het kerstverhaal laat ons al zien hoe dwaas en zwak Zijn komst in de wereld is. God Zelf komt tot ons als een kwetsbaar Kind. Wat een risico! Van begin tot eind, van kindermoord tot Golgotha, zal dit Kind vervolgd worden door de machthebbers van de wereld. Wat een dwaasheid van God om Zelf machteloos in die wereld te komen!

Het zwakke beschaamt het sterke
Ook nu worstelen mensen nog met die zwakheid van onze God. Een paar jaar terug verscheen het boek ‘het dwaze van God’ van Nik Ripken, die als zendeling naar Somalië vertrok. Na een tijdje kwam hij in een geloofscrisis. Om zich heen zag hij dat het kleine aantal Somalische christenen alleen maar kleiner werd: er waren meer martelaars dan bekeringen. Was het kwaad dan toch sterker dan God? Is het evangelie wel krachtig genoeg om het kwaad in de wereld te overwinnen? Waarom was er in Somalië anders zoveel ‘kruisiging’ en zo weinig ‘opstanding’?

Gods dwaze zwakheid wordt zichtbaar in het Kind in de stal. Maar wie open ogen heeft, ziet hoe juist deze mensgeworden zwakte de wereld overwint. Maria bezong hoe door dit Kind heersers van de troon worden gestoten. In de ogen van de wereld was Hij onbeduidend en veracht (v.28), maar juist door Zijn kruis heeft Hij de machten en krachten te schande gemaakt en over hen getriomfeerd. Het verachte is door God is uitgekozen om machthebbers de beschamen (v.27). Dat gaat over Christus de Gekruisigde. Maar ook over allen die één zijn geworden met Hem (v.30) en delen in Zijn dwaze zwakheid. Mensen die nu nog meer ‘kruisiging’ dan ‘opstanding’ ervaren. Ook kinderen. Laten we hen met gebed omringen: dat ze zullen zien dat het zwakke van God echt sterker is dan het machtsmisbruik van grote mensen. Dat ze zien dat hun vervolgers beschaamd zullen worden. Dat niet macht of geweld, maar de kracht van Gods Geest (2:4) het laatste woord heeft.

Theoloog Willem van der Deijl schreef bovenstaand artikel in het magazine van Open Doors. Dit verhaal is met toestemming overgenomen door Cvandaag.