Mijn vader werkte dag en nacht. En we deden van alles om wat bij te verdienen. Jaren lang had ik een krantenwijk. En ik vond het heel gewoon dat je het geld dat je verdiende aan je moeder gaf.

De trui die ik droeg had mijn moeder zelf gebreid.
En als er toch wat duurdere dingen nodig waren, kochten mijn ouders dat op afbetaling.

Ik zie mijn moeder nog rekenen. Ze telde alles  op wat ze de komende week nodig had.

Ik heb daar een gelukkige jeugd gehad. Niet alleen thuis maar ook in de buurt. We speelden bijna elke dag buiten. En voetbalden op straat. In onze straat woonden geen mensen met auto’s.

Ik moest er onlangs aan denken toen mensen op de tv vertelden waarom ze op de PVV gestemd hadden. Ik herkende direct hun taal en manier van spreken. Ik word er altijd van binnen een beetje warm van. Het doet me wat. Ik behoorde bij hen. Mensen kunnen het echter ook nu heel arm hebben.

Ik kom hen nooit meer tegen.
Toch zijn er blijkbaar heel veel mensen die ongelukkig, ja ontevreden zijn. Ze vertrouwen de overheid niet meer. En voelen zich achtergesteld.

Ik ben geen politiek analist. Ik word trouwens kriebelig als ik hun commentaren lees. Ook uit christelijke kring. Ik denk dan: als je het nu dan zo goed weet, waarom heb je dan nooit gewaarschuwd?
Of heb ik niet goed geluisterd?

Ik heb trouwens nooit gedroomd van een christelijke partij die alsmaar groter werd. Ik besef heel goed dat wij als christenen veruit in de minderheid zijn. Ik moet leven in een niet-christelijke samenleving.

Maar dat was in de Landstraat niet veel anders. Wij waren toen al een van de weinige gezinnen die zondags naar de kerk gingen. Toch hadden we het goed met elkaar.

Nu is de samenleving diep verdeeld. We staan niet naast maar tegenover elkaar. Ja, nieuwe onderwerpen als migratie spelen een grote rol. Over het milieu lagen we vroeger niet wakker. Maar blijkbaar is er nog steeds ook armoede.

Ja dan, als je niet rond kunt komen heb je wel wat anders om aan te denken.

Ik bid voor de christenen in de politiek. Ze hebben echt vreselijk hun best gedaan. Toch zijn zij blijkbaar ook het contact met die ander kwijt. Je bent als een dominee in de kerk die een goede preek houdt, maar preekt voor lege banken.

Dan kun je brommen dat zij er niet zijn, maar je kunt ook proberen na te denken wat we nog meer kunnen doen om iedereen te bereiken en er voor iedereen te zijn.

Daarom zit ik ook op Facebook. Een plek die bereikbaar is voor iedereen.

Deze overdenking verscheen eerder op de Facebookpagina van ds. Arie van der Veer.