Schone schijn
Veel leden van de gemeente in Korinthe blijken gevoelig voor status, succes en een gelikte show. Ze zijn onder de indruk van bepaalde leraren en apostelen die hierop inspelen. Dat ze daar torenhoge tarieven voor rekenen, pleit volgens deze gelovigen alleen maar voor hen. Je kunt zo wel zien dat deze apostelen zo’n salaris verdienen! De stichter van hun gemeente steekt hier maar bleekjes bij af. Hij weet hen niet echt te boeien met zijn degelijke preken en studies. Hij kleedt zich eenvoudig en verdient een mager loontje als zzp’er, aangevuld door giften. Hij spreekt vaak over lijden en kent persoonlijk ontzettend veel tegenslagen. Makkelijk in de omgang is hij beslist niet. Met deze zogenaamde apostel hebben ze onlangs nog een knallende ruzie gehad. Hij had hen namelijk keihard geconfronteerd met hun laksheid ten opzichte van hun eigen zonden en die van een specifiek gemeentelid. Laat hij eerst maar eens bewijzen dat hij het recht heeft om hen zo te behandelen! Daarna praten ze wel verder met deze pedante Paulus.

Goudeerlijk
In 2 Korinthiërs zien we hoe Paulus worstelt met de gemeente in Korinthe. Maar ook met zijn functie als apostel, het vele lijden dat daarmee gepaard gaat en de valse concurrentie waar hij mee te maken heeft. De lijn van zijn betoog is grillig, vloeiende volzinnen ontbreken, zijn taalgebruik is niet zo fraai als we van hem gewend zijn. In alles voel je dat Paulus het zwaar heeft en daar maakt hij ook geen geheim van. Neem bijvoorbeeld vers 4 van hoofdstuk 2:

Toen ik u schreef was ik terneergeslagen en bedrukt en stonden de tranen in mijn ogen.

Wat je ook van Paulus kunt zeggen, hij is in elk geval goudeerlijk. Hij doet zich niet sterker of beter voor dan hij is. Hij geeft gewoon toe dat hij er soms behoorlijk doorheen zit. Het volgen van zijn Heer Jezus gaat hem niet in de koude kleren zitten. Paulus lijdt onder de verstoorde relatie met zijn geestelijke kinderen in Korinthe. Hun ongehoorzaamheid en voortdurende zonden doen hem pijn. Daar windt hij geen doekjes om in hoofdstuk 12 vers 20 en 21:

Ik ben namelijk bang dat ik u bij mijn komst anders zal aantreffen dan ik zou wensen, en dat onze ontmoeting dus anders zal uitpakken dan u wilt. Ik ben bang voor tweespalt, jaloezie, woede, gekonkel, kwaadsprekerij, geroddel, arrogantie en wanorde. Ik ben bang dat God mij bij mijn bezoek opnieuw zal vernederen en ik opnieuw verdriet zal hebben om al die broeders en zusters die zijn blijven zondigen en zich niet hebben afgekeerd van hun zedeloosheid, ontucht en losbandigheid.

Liefhebbende ouders
Paulus houdt intens veel van de gelovigen in Korinthe en hij ziet zoveel moois in deze gemeente. Als een liefhebbende vader kan hij echter wel huilen om hun geestelijke nood. Hij heeft er alles voor over dat zij gaan lijken op Christus. In hoofdstuk 7, vers 3 zegt hij het zo:

Ik zeg dit niet om u te beschuldigen, want ik heb u al eerder gezegd dat u ons zo na aan het hart ligt dat we met u in leven en sterven verbonden zijn.

2 Korintiërs stelt ons voor de indringende vraag door wie we ons willen laten leiden. Door leiders die ons imponeren met hun uitstraling, zelfvertrouwen en prestaties? Of door kwetsbare mannen en vrouwen, die van ons houden als van hun eigen kinderen en voor ons door het vuur gaan?

Omgekeerde wereld
Wat voor onze leiders geldt, geldt uiteraard voor ons allemaal. Tegenslagen, mislukkingen, langdurige lichamelijke of mentale beperkingen – wie van ons loopt daar mee te koop? Onbewust vergelijken we onszelf vaak met anderen. Het lijkt wel of wij altijd minder geslaagd, gelukkig of gezond zijn. We schamen ons voor onze zwakheden en doen ons daarom sterker voor dan we ons voelen. De apostel Paulus schrijft compleet het tegenovergestelde in 2 Korinthiërs 12 vers 9 en 10. In de Bijbel in Gewone Taal staat het er helemaal duidelijk:

En dus is er toch iets waar ik graag over opschep: dat ik zwak ben en moet lijden. (…) Ik ben blij als mensen mij beledigen of me gevangen willen nemen. Ik ben blij als ik in moeilijkheden kom en het zwaar heb.

Ja, je hoort het goed: Paulus is trots op zijn zwakheden en moeilijkheden! Hij schaamt zich er niet voor. Dit is de wereld op zijn kop. Zoals dingen zo vaak omgekeerd worden in het Koninkrijk van God. Wat is de reden van deze opmerkelijke houding? In de woorden van Paulus zelf:

Het maakt mij geschikt om de macht van Christus zichtbaar te maken. (…)
Want zo wil Christus zijn macht laten zien. Juist doordat ik zwak ben, ben ik sterk!

Kracht in zwakheid
Er zijn er genoeg die menen dat de kracht van God ons in staat stelt om een zogenoemd ‘overwinningsleven’ te leiden. Volgens deze geestelijke helden zijn we elke ziekte, elk gebrek en elke tegenstand de baas in de naam van Jezus. De kracht van een christen blijkt volgens hen uit voorspoed, welvaart en gezondheid. Paulus heeft echter leren inzien dat Gods kracht juist in zijn zwakheid zichtbaar wordt. Wanneer dat gebeurt, krijgt God de eer. Want als voor iedereen duidelijk is dat je niets aan jezelf te danken hebt, wijst alles naar boven. Mensen kunnen Hem op deze manier bovendien leren kennen, zonder afgeleid te worden door zijn boodschapper. En als er voor zo’n schijnbare mislukkeling hoop is, dan ook voor hen.

De weg van het kruis
Reden genoeg dus om ons niet voor onze worstelingen te schamen. Maar er speelt zelfs nog iets diepers mee. Wanneer God onze zwakheden mag gebruiken voor zijn eer, gaan we de weg die Christus zelf is gegaan: de weg van het kruis 2 Korintiërs 8 vers 9 vat het zo mooi samen (NBV):

Tenslotte kent u de liefde die onze Heer Jezus Christus heeft gegeven: Hij was rijk, maar is omwille van u arm geworden opdat u door zijn armoede rijk zou worden.

En in hoofdstuk 13 vers 4 legt Paulus direct de verbinding tussen Christus en hemzelf en zijn medewerkers:

Dat Hij gekruisigd werd past bij zijn zwakheid, maar nu leeft Hij door Gods kracht. Wij apostelen zijn net als Christus zwak, maar u zult merken dat wij net als Hij leven door Gods kracht.

Onvoorstelbaar krachtig
De kracht en heerlijkheid van Jezus Christus zijn onovertroffen en onvoorstelbaar groot. En als volgelingen van Jezus mogen we daar volop in delen (4:7). Deze kracht van God is er alleen niet op gericht om al onze moeilijkheden weg te nemen. Hij blijkt wel uit de geestelijke vruchten, die ondanks alles blijven groeien. Mensen die tot geloof komen, gemeenten die opgebouwd worden, Gods Koninkrijk dat op allerlei manieren doorbreekt. Dwars door alles heen en vaak ondanks onszelf.

Jezus volgen en Hem dienen betekent de weg van het kruis gaan. Delen in zijn lijden door niet je eigen comfort en succes te zoeken. Trouw blijven aan het getuigenis van God, in alle omstandigheden. Als je dat doet, zul je merken dat Gods Geest krachtig door je heen werkt. Je zult dan niet alleen delen in het lijden maar ook in de heerlijkheid van Christus. Tot eer van God de Vader!

Hans Alblas is freelance Bijbelleraar, spreker en geestelijk begeleider (www.omnicus.nl). Hij verlangt ernaar leiders en andere leerlingen van Jezus te zien groeien in echtheid, vanuit een diepe verbondenheid met Jezus. Bovenstaand artikel verscheen onlangs in het magazine van Stichting Opwekking. Klik hier om de website van Hans Alblas te bezoeken.