Al in het paradijs, toen de mens van God losraakte wist de Zoon, dat hij die breuk zou gaan herstellen. Vol liefde voor dat gedoemde stelletje en hun nageslacht, nam Hij daar al die afschuwelijke klus op zich.

Maar toen dat extreme lijden zich aandiende trok hij het niet meer. Het vooruitzicht van die gifbeker vol met onze collectieve verdorvenheid maakte dat hij van angst en afschuw zelfs bloed transpireerde. De paar woorden die Jezus toen bad, ondanks de dikke horror-achtige duisternis, bepaalden het lot van de mensheid.

Jezus sloot een nieuw verbond tussen God en de mensheid; gebaseerd op zijn vergoten bloed voor vergeving van de zonden van velen.
Vergeving? Maar God kan toch ook zonder offers vergeven? Wij kunnen het ook en het is zelfs een voorwaarde om zelf door God vergeven te kunnen worden. En vergaf Jezus ook niet zomaar de zonde van die overspelige vrouw?

Zonde is niet slechts iemand of jezelf benadelen. Zonde is een totaalpakket van heilloze daden en de schadelijke gevolgen daarvan. Het is een dodelijke neerwaartse spiraal van oorzaak en gevolg. We zien bijvoorbeeld bij Jacob en David, vrienden van God, dat zij regelmatig behoorlijk in de fout gingen. Daar kregen zij vast wel vergeving voor. Maar de gevolgen ondervonden zij gedurende de rest van hun leven, bijvoorbeeld in hun gezinnen, in hun nageslacht en in hun volk. In de Thora wordt dit totaalpakket de vloek genoemd. Talloze geofferde dieren konden daar niets aan veranderen. Het is die vloek, die Jezus over zich liet komen in onze plaats…
Als we dit geloven dan zijn we vrij van de vloek. Dat heet genade.

Leven uit genade is niet een bedelaarsleven. Het is leven in de overvloed van geestelijke zegeningen die voortdurend van God uitgaan. Het is een rusten in het besef van Gods tegenwoordigheid als doorgeefluik van een heerlijke stroom van liefde, zolang we ons aan die genade overgeven.

Het vraagt wel een keuze van ons. Willen we de wet of de genade als levensprincipe? Het is of/of. Willen we middels de wet onszelf rechtvaardigen (wat nooit lukt) of willen we aannemen dat we door het offer van Jezus gerechtvaardigd zijn (wat al volbracht is)?
De keuze lijkt me niet zo moeilijk. Natuurlijk is er alle reden tot mega grote dankbaarheid voor het offer van Jezus. Hoe kunnen we beter onze dankbaarheid tonen dan door die bevrijding van de mensheid met grote blijdschap bekend te maken? Wat maakt meer duidelijk dat we bevrijd zijn van het duistere egocentrisch krachtenveld, dan Jezus van harte na te bidden met de woorden: “Mijn wil onderwerp ik aan Uw wil”?
Geloof het maar, Jezus heeft je voor 100% vrijgemaakt. Geniet ervan, vier het en leef het uit. Daarmee eer je je Bevrijder.

Gezegend Paasfeest!

Dit artikel is afkomstig uit de nieuwsbrief van Oasis Trails. In een Spaans dorpje, aan het pelgrimspad naar Santiago de Compostela, runt de Oasis Trails gemeenschap een kleine herberg. Het is een gemeenschap van gelovigen, die de gasten zowel praktisch als geestelijk met Jezus, het Levende Woord, in contact wil brengen. Heel praktisch en betrokken, op een manier die bij de gasten past. Lees hier meer over de Oasis Trails.