Het gebeurde bij de Zion Kerk in Batticaloa. Chrishanthini Raju, de vrouw van Ramash, leidde de zondagsschool, die werd gehouden voor de paasdienst in de kerk begon. Toen de zondagsschool was afgelopen, liepen de kinderen even het kerkterrein af om wat te eten te halen en Chrishanthini ging naar haar man toe, die deelnam aan de bidstond voor de dienst.

Een vreemdeling met een zware rugzak
Kort voor de dienst begon, zag Ramash iemand het kerkterrein opkomen, die hij niet herkende. De alarmbellen gingen bij hem af. Die vreemdeling droeg een zware rugzak en liep naar de ingang van de kerk. Zonder zich te bedenken, liep Ramash snel naar die man toe en vroeg hem wie hij was, wat hij kwam doen en wat er in zijn rugzak zat. Die man vertelde hem dat hij een videocamera bij zich had om de dienst te filmen.

Ramash vertrouwde het niet en vroeg hem het kerkterrein te verlaten. "Mijn man voelde aan dat er iets niet in orde was en zei tegen hem dat hij eerst toestemming nodig had om de kerk binnen te mogen gaan," vertelt Chrishanthini. Het gebouw zal toen al helemaal vol, met zo’n 450 kerkgangers.

Enkele minuten later schudde de grond door een enorme explosie. De terrorist, die besefte dat zijn plan om de bom in de kerk te laten ontploffen, was mislukt, liet hem alsnog ontploffen bij de ingang van het kerkterrein. Ramash was op slag dood. Omdat er nog meer mensen op die plek waren, die onderweg waren naar de dienst, onder wie veel van de kinderen van de zondagsschool, vielen er in totaal 28 doden. Maar als de bom in de kerk was ontploft, waren het er ongetwijfeld nog veel meer geweest.

Afgelopen maandag werd Ramesh al begraven, één dag na de bomaanslag. De gedachte dat haar man door zijn moedige actie veel levens heeft gered, geeft haar enige troost. "Mijn geloof is het enige dat mij kracht geeft om het vol te houden," getuigt ze. "Ik hou van Jezus, ik hou van Jezus," spreekt ze door haar tranen heen.

‘Eens zal ik mijn zoon terugzien’
Onder de doden is ook de 11-jarige zoon van één van de leiders van de kerk, Thirukkumaran. "Ik treur over het verlies van mijn jonge zoon, die geen kans heeft gekregen om langer te leven in deze wereld," aldus mevrouw Thirukkumaran.

"Deze moordenaars hebben onze vrede verstoord en laten ons gezin en vele families in diepe droefheid achter, terwijl wij hen niets hebben aangedaan," gaat ze verder. "Er zijn ook zoveel kinderen bij de aanslagen omgekomen. Maar ik dank God dat ik mijn zoon eens terug zal zien. Dat heeft God ons beloofd. Ik bid ook dat niemand dit lijden meer hoeft mee te maken waar wij doorheen gaan."

Bovenstaand verhaal verscheen via Faithwire in de nieuwsbrief van Dirk van Genderen.