Met een nosimon en een boot
Als Anonna (11) uit Bangladesh de deur uitstapt, stapt ze eerst in een nosimon. Dat is de Bengaalse variant van een tuktuk. In één nosimon kunnen wel tien kinderen mee! Voor veel mensen is dit een betaalbare en snelle manier van reizen. Toch is het niet zonder risico. De nosimon rijdt over een drukke snelweg. Grote vrachtwagens en bussen rijden af en aan.

Maar wanneer Anonna uit de nosimon stapt, is ze er nog niet. Om bij school te komen, moet ze eerst een rivier oversteken. Vandaag is de rivier rustig. Tijdens het moessonseizoen kan dat heel anders zijn. Het lokale Compassion-project regelt altijd een boot, zodat de kinderen veilig naar de overkant kunnen. Na de boottocht komt Anonna aan op school, klaar voor een nieuwe lesdag.

Elke maand krijgt Anonna via het Compassion-project de benodigde schoolspullen, zoals schriften en pennen. Projectmedewerkers hebben daarnaast contact met haar school, zodat de lessen op school en de hulp vanuit het project goed op elkaar aansluiten.

Annona reist eerst met een nosimon, een soort tuktuk.

Over een hangbrug
De dag van Anderson (7) uit Guatemala begint vroeg: om 7.00 uur moet hij op school zijn. Met zijn rugtas vol schoolspullen wandelt hij elke dag een half uur naar school. De enige route loopt over een onverharde weg, waar ook auto’s en vrachtwagens rijden. Openbaar vervoer is er niet. In het droge seizoen is de weg stoffig. Tijdens het regenseizoen verandert het pad al snel in een modderpoel. Onderweg steekt Anderson een rivier over. Als het laag water is, kan hij via een doorwaadbare plek naar de overkant. Staat het water hoger? Dan is een hangbrug de enige veilige optie.

Anderson vindt het leuk op school. "Ik houd ervan om te tekenen en te kleuren", vertelt hij. "Later wil ik soldaat worden." Naast school doordeweeks, gaat Anderson in het weekend naar het Compassion-project bij de lokale kerk. Daar speelt hij met zijn vrienden, hoort hij verhalen uit de Bijbel en krijgt hij voedzame maaltijden.

Bij hoog water steekt Anderson via een hangbrug de rivier over.

In schooluniform door de theevelden
Door de heuvels van Thyolo, Malawi, loopt Kelvin (8) iedere dag naar school. Soms met een vriend, soms alleen. Onderweg passeert hij uitgestrekte theevelden: de inkomensbron van veel mensen uit dit gebied. De weg is droog en stoffig. Na ongeveer een kilometer komt hij aan op school.

Zijn groene schooluniform draagt Kelvin met trots. Maar dat was lange tijd anders. Zijn moeder Ivy had niet genoeg geld voor een uniform, dus liep Kelvin in versleten kleren naar school. "Ik was jaloers op mijn vrienden", vertelt hij. "Zij hadden wel een uniform en ik niet." Net als Kelvin schamen veel kinderen zich als ze geen schooluniform hebben. Daarnaast is een uniform op veel scholen in Malawi een voorwaarde om les te mogen volgen. Heb je geen uniform? Dan kun je naar huis worden gestuurd. Dat overkwam Kelvin regelmatig. Moeder Ivy: "Het deed pijn om zijn teleurstelling te zien. 'Mam, wat is er mis met mij?' vroeg hij steeds als hij zijn vrienden in uniform zag."

Sinds Kelvin onderdeel is van het Compassion-project is dat veranderd. Via de lokale kerk kreeg hij een schooluniform. Nu voelt hij zich onderdeel van de groep, net als zijn vrienden. En misschien nog wel belangrijker: hij kan elke dag naar school, zonder bang te zijn dat hij naar huis wordt gestuurd.

Nu Kelvin een schooluniform heeft, kan hij elke dag naar school.

Door de bergen
De Peruaanse Armando (9) heeft ‘s ochtends geen tijd om te treuzelen. "Ik doe er een uur over om op school te komen. Maar als ik ren, lukt het in 30 minuten", vertelt hij lachend. Omringd door de hoge bergtoppen van de Andes wandelt hij naar school. Daar zit hij met vijftien klasgenoten in groep 6. "Niet iedereen loopt zo ver, sommige kinderen wonen een stuk dichter bij school dan ik", vertelt Armando. Zijn favoriete vak is Spaans. "Ik hou van lezen en vind het leuk om naar school te gaan."

Armando gaat naast school ook naar het Compassion-project. Daar krijgt hij extra begeleiding en lessen, bijvoorbeeld over het omgaan met emoties en het voorkomen van ziektes. Ook krijgt Armando schoolspullen via het project. Projectmedewerkers kennen hem persoonlijk en ondersteunen hem en zijn familie waar dat nodig is.

Armando loopt een uur door de bergen naar school.