Is er nog wel plaats voor gevoel in de protestantse kerk?
"Je gevoel is niet leidend." Ik denk dat veel christenen uit de protestantse traditie die zin weleens hebben gehoord. Ik in ieder geval wel. Vaak werd er direct iets achteraan gezegd als: "Je zaligheid hangt niet af van je gevoel." Of: "Gevoel kan je bedriegen." Daar zit een kern van waarheid in. Maar doet gevoel dan helemaal niet mee? Is er eigenlijk wel plaats voor gevoelsmensen in de protestantse traditie? Of hebben we voelen in de ban gedaan in het geloofsleven?
Volgens mij is de Bijbel er vrij duidelijk over: ons behoud is niet afhankelijk van wij voelen of ervaren. Er staat nergens dat wie genoeg voelt zalig zal worden. Er staat ook niet dat wie God ervaart, behouden zal worden. Het evangelie draait in de kern niet om beleving, maar om wat Christus heeft gedaan. Daar ligt de vaste grond onder ons geloof.
Praatmee