"Vrees niet, geloof alleen.' Hoe kan de Heere Jezus dat nou op dat moment zeggen? Want Hij zegt het op het moment dat Jaïrus de boodschap gekregen heeft dat zijn kind is overleden. En om dan te zeggen: 'Vrees niet, geloof alleen.' Wat valt er dan nog te hopen en te geloven? Het ging hem om het behoud van zijn kind en dat kind was nu overleden. Kun je dat nou zeggen op het moment dat een vader en een moeder zo diep getroffen zijn? Ze hadden gesmeekt om het leven van hun kind en het kind was overleden. Er zijn toch grenzen? Harde feiten waar geen sterveling om heen kan? De grens is uiteindelijk beslissend en definitief: de dood. Daar houdt het toch op?

Zolang een zieke of een gewonde nog leeft, zeggen we: 'Waar leven is, is hoop.' Maar als die levensdraad nou afgesneden is? Zolang er nog enige hoop is, durven omstanders misschien met min of meer vrijmoedigheid te zeggen: 'Houdt moed, blijf hopen en geloof.'  Maar als het leven geweken is, als het hart is stil gaan staan, hoe kunnen we dan nog hopen en geloven? Dan is het op zijn zachtst gesproken toch een beetje ongepast, zo je bijna zeggen, om te zeggen: 'Vrees niet en geloof alleen.' 

Je zou bijna zeggen: 'Dat is toch misplaatst? Het pas toch niet? 'Heere Jezus, dat kunt U nu wel zeggen, maar....' We zouden het zelfs ene beetje kunnen begrijpen als Jaïrus een beetje bitter, misschien verbitterd, had gezegd: 'Heere Jezus, dit is nou een ongepast woord van U. Dat had ik niet verwacht. Zou je het kunnen begrijpen? Het is toch een merkwaardig moment om zoiets te zeggen. 

In onderstaande video is het preekfragment van prof. dr. A. de Reuver terug te zien. De beelden zijn afkomstig van het YouTube-kanaal Evangelie Herauten. Op dagelijkse basis plaatst dit kanaal preken en preekfragmenten van predikanten uit verschillende kerken. Bekijk ook zeker de preek van prof. dr. A. de Reuver terug waarin hij verder ingaat op de opwekking van het dochtertje van Jaïrus.