In haar artikel beschrijft ze hoe christenen in islamitisch gedomineerde landen de vastenmaand vaak niet als een tijd van bezinning ervaren, maar als een periode van spanning, aanpassing en angst.

Leven in het verborgene
Zo vertelt een christelijke vrouw uit Jemen dat zij overdag verplicht moet meevasten om niet op te vallen. Pas thuis durft zij stiekem te eten en drinken. Haar geloof houdt zij verborgen, zelfs voor haar eigen familie. “Als ze het zouden weten, zouden ze me doden”, getuigt ze.

Ook andere christenen bevestigen dat beeld. Een jongeman die uit Jemen naar Egypte vluchtte, zegt dat de druk daar minder extreem is, maar nog altijd voelbaar. Niet meedoen met de ramadan betekent opvallen en dat kan gevaarlijk zijn.

Sociale druk en gevaar
Volgens experts en organisaties zoals Open Doors neemt de druk op christenen tijdens de ramadan in veel landen toe, zo beschrijft de journalist in de Frankfurter Allgemeine. Vooral bekeerlingen uit de islam lopen risico op geweld, verstoting of zelfs de dood.

In sommige landen is het zelfs wettelijk verboden om overdag te eten of drinken. Maar vaak is het juist de sociale controle die het leven moeilijk maakt. Mensen die zich niet aan de regels houden, kunnen te maken krijgen met bedreigingen of mishandeling.

‘Geen losstaande verhalen’
De ervaringen van deze christenen staan niet op zichzelf. Volgens kenners maakt de ramadan juist zichtbaar hoe kwetsbaar religieuze minderheden zijn in sommige samenlevingen. Christenen leven er vaak tussen twee werelden: die van de buitenkant, waarin zij zich aanpassen, en die van hun geloof, dat zij verborgen moeten houden.