Eindeloze vragen
Ineens staat Krishna er alleen voor. Met een pasgeboren baby en een hoofd vol vragen. Hoe gaat ze zorgen voor eten, een dak boven hun hoofd en medische zorg? Hoe zorgt ze voor inkomen? En kan hij ooit naar school?

Haar jongere broer Jibon (18) werpt zich op om voor hen te zorgen. “Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen hen aan hun lot over te laten”, zegt hij liefdevol. Samen met zijn zusje Monika (14), trekt hij bij hen in.

Jibon stopt met school en gaat aan het werk als riksjarijder om hen allemaal te onderhouden. Maar zijn harde werk brengt weinig geld in het laatje. Tussen de 300 en 600 taka per dag. Omgerekend twee tot vier euro. Om vier monden te voeden.

Honger? Daar begint het pas
In Bangladesh zijn de risico’s voor baby’s in armoede groot. En dat is zacht uitgedrukt. Longontsteking, complicaties bij de geboorte, laag geboortegewicht en vroeggeboorte zijn de doodsoorzaak voor meer dan de helft van de kinderen onder de vijf jaar. Schrikbarende cijfers. Terwijl het in veel gevallen met de juiste zorg voorkomen kan worden.

Dat er voor Krishna plek is bij het Moeder- babyprogramma van het lokale Compassion-project, blijkt een zegen voor Dhiraj. De voorlichting die ze daar krijgt over gezondheid en voeding, geeft haar een enorme voorsprong. Ze leert hoe belangrijk borstvoeding is. Hoe ze Dhirajs groei kan volgen en bij welke signalen ze aan de bel moet trekken. Allemaal kennis die voor een baby in extreme armoede het verschil kan maken tussen leven en dood.

Het project stopt niet bij de zorg voor haar baby, ze kijken naar het bredere plaatje. Tijdens een huisbezoek ontdekt projectmedewerker Mina dat het gezin geen toilet heeft. Een groot gezondheidsrisico, dus het project helpt met de aanleg van een schoon toilet.

Een vangnet
Samen met haar man Dilip leefde Krishna tien jaar in armoede. Een periode waarin ze weinig steun ervaarde van haar omgeving. Mensen keken op haar neer vanwege haar keuze om te trouwen met een gehandicapte man. Nu de baby er is, voelt het opnieuw alsof ze er helemaal alleen voor staat.

Maar in het project vindt ze wat ze al die tijd gemist heeft: verbondenheid. Ze neemt de medewerkers in vertrouwen. Zij bieden op hun beurt begeleiding, een luisterend oor en troost. “Je staat er niet alleen voor”, zeggen ze.

“Ik kijk altijd uit naar mijn bezoek aan het project”, vertelt Krishna. “Ik ervaar zelf hoe goed moeders en baby’s daar verzorgd worden.” Ze leert ook dat zelfzorg geen luxe is, maar een noodzaak. “Als ik omval, wie zorgt er dan voor Dhiraj, Jibon en Monika?”

Een hoopvolle toekomst
Met 84 moeder- en babyprogramma’s in heel Bangladesh ondersteunt Compassion duizenden moeders en baby’s. En voor 2026 staan nog eens negen nieuwe programma’s op de planning. Omdat er nog ontelbaar veel vrouwen zijn in een vergelijkbare situatie als Krishna. Alleen met een pasgeboren baby.

Kijkend naar Dhiraj zegt Krishna: “Zijn vader wilde ook dat hij een beter leven zou krijgen dan wij. Ik kan natuurlijk niet in de toekomst kijken”, vervolgt ze, “maar het project geeft ons hoop.”

Krishna’s reis is nog lang niet ten einde. Maar dankzij de begeleiding van het project heeft ze in ieder geval steun en een vangnet. Een opstap naar een betere toekomst. Haar gezin wordt gezien, haar baby beschermd. En dat geeft haar de kracht om elke dag opnieuw weer door te gaan.