“Tot 6 oktober was Israël ernstig verdeeld, maar op 7 oktober werden we opnieuw één volk,” zegt Tuvia. “Iedereen haastte zich naar het front. Hamas zag onze interne ruzies aan voor zwakte, maar had daarmee ons verkeerd ingeschat. Nooit meer zal ik de beelden van de thuiskomst van de gijzelaars vergeten. Twee jaar lang dachten de meesten van ons dat we die dag niet zouden meemaken.”

Luister het verhaal van Tuvia in de IB Podcast, over God, Israël en de Bijbel

Toch blijft de situatie in Gaza zorgelijk: “De ontwapening van Hamas moet doorgaan; ze mogen nooit opnieuw de controle over Gaza krijgen.” Tuvia waarschuwt dat half werk gevaarlijk is en verwijst naar Zuid-Libanon, waar VN-troepen Hezbollah niet effectief konden ontwapenen. “We kunnen ons geen herhaling daarvan in Gaza veroorloven.”

Openlijk en onvervalst
Tuvia noemt de wereldwijde reactie op 7 oktober complex. “Wat mij het meest verraste, was hoe snel en openlijk het antisemitisme wereldwijd opkwam. De dag na 7 oktober waren er al protesten tegen Israël, nog voordat onze troepen Gaza waren binnengegaan.” Hij dacht dat veel mensen hun haat zouden verbergen, omdat antisemitisme lange tijd sociaal onaanvaardbaar was. “Maar nu de generatie die de oorlogen en de Holocaust heeft meegemaakt wegvalt, lijkt een nieuwe generatie terug te vallen op oude patronen. Ik weet ook niet zeker of het antisemitisme zelf is gegroeid; misschien hebben mensen gewoon nieuwe redenen gevonden om oude gedachten te uiten.”

Waarschuwingslampje Hamas
“7 oktober liet zien hoe ernstig onze verdedigingssystemen faalden,” zegt Tuvia. “Wonder boven wonder vielen Hezbollah en Iran ons de volgende dag niet aan. Ze hadden toen echt een reële kans gehad om ons te vernietigen. Ik geloof dan ook dat God hen blind hield, zodat Israël één front tegelijk kon trotseren.”

Hij vergelijkt Gaza met een auto waarvan het lampje ‘motor controleren’ blijft branden: “Sinds Israël zich in 2005 terugtrok, en vooral sinds Hamas in 2007 de macht overnam, wisten we dat het probleem niet zou verdwijnen. We versterkten de grens, maar het lampje bleef knipperen totdat op 7 oktober ‘de auto ontplofte’. Ruim twaalfhonderd Israëli’s verloren toen op barbaarse wijze het leven.”

Volgens Tuvia was Hamas niet eens de grootste bedreiging, want de Israëlische inlichtingendiensten waarschuwden al enige tijd dat Hezbollah (en Iran) een soortgelijke aanval voorbereidden, die wel tien keer erger had kunnen zijn.

Intussen heeft Israël grote delen van de ‘ring van vuur’ rondom het land ontmanteld. “Wat er nu komt, weet niemand. Misschien benutten gematigde moslimlanden dit moment om de regio naar vrede te duwen. Maar het kan ook zomaar dat een nieuwe radicale kracht opstaat en het vacuüm opvult.”

Hoe religieus is Israël eigenlijk?
Religie en traditie zijn zichtbaar aanwezig, maar Israël is grotendeels seculier. Tuvia legt uit: “Bijna de helft van de bevolking beschouwt zichzelf als niet-religieus. Iets meer dan een derde volgt tradities zonder echt religieus te zijn. Zo’n tien procent is zionistisch-orthodox en nog eens tien procent ultraorthodox. Het religieuze landschap varieert ook per stad: Jeruzalem is overwegend religieus, terwijl Tel Aviv grotendeels seculier is.”

De meeste Israëli’s weten volgens Tuvia weinig over Jesjoea en over het Joodse karakter van het Nieuwe Testament. “Ze weten vaak niet eens dat Hij Joods was en velen zien Hem als iemand die een andere religie is begonnen. Voor iedereen, maar niet voor de Joden. Gesprekken over het Nieuwe Testament worden soms door Israëli’s als propaganda afgewezen, uit angst voor verraad van eigen volk of erfgoed. Het is daarom belangrijk dat Israëliërs gaan zien dat het Nieuwe Testament geen vreemd boek is, maar puur Joods en een vervolg op onze Tenach.”

Verdeeldheid in de samenleving
“Het is verbazingwekkend hoe Israël zo verdeeld én toch zo verenigd kan zijn. Dat zagen we na 7 oktober. We kwamen net uit een jaar van hevige protesten over de gerechtelijke hervorming. Beide kampen dachten dat zij de democratie beschermden. De retoriek was fel; we leken bijna op de rand van een burgeroorlog te staan. Maar alles veranderde toen Hamas aanviel.”

Toch is de verdeeldheid nu niet weg. “De oorlog heeft sommige scheuren zelfs verdiept. Volgens veel Israëli’s heeft premier Netanyahu 7 oktober laten gebeuren, uit (politiek) eigenbelang.”

De religieus-seculiere kloof blijft ook een bron van spanning. De meeste Israëli’s respecteren het Jodendom en de tradities, maar discussies keren steeds terug: Mogen (overheids)bedrijven op sjabbat open zijn? Waarom is er geen seculiere huwelijksoptie? Trouwen zonder rabbijnen kan nog steeds alleen in het buitenland. Waarom is er geen duidelijke scheiding tussen religie en staat? Ook de vraag “Wie is een Jood?” blijft gevoelig. Het Rabbinaat bepaalt dit, en heeft daardoor veel invloed op de toegang tot het staatsburgerschap. Dat is een groot probleem voor de Messiasbelijdende Joden, ook nu nog.

Uitdagingen voor Israël
Volgens Tuvia zijn er een aantal ‘kokende kwesties’ die al jaren onopgelost blijven.

De Palestijnse kwestie: Sinds de Gaza-oorlog staat deze weer op de agenda. De discussie gaat over annexatie van (delen van) de Westbank of het behouden van de huidige situatie. “Bijna niemand in Israël praat nu over een Palestijnse staat. Maar dat kan veranderen zodra de huidige Palestijnse leider Abbas van het toneel verdwijnt.”

De gerechtelijke hervorming: De oorlog heeft het conflict over het plan van regering-Netanyahu om de macht van het Hooggerechtshof in te perken tijdelijk stilgezet. Maar de verdeeldheid hierover bestaat nog en zal weer oplaaien. “Ik hoop echt dat we een evenwichtig compromis vinden, misschien zelfs een grondwet krijgen.”

De ultraorthodoxe dienstplicht: “Dit is een urgente en diepe verdeeldheid zaaiende kwestie,” zegt Tuvia. “De oorlog heeft laten zien dat Israël iedereen hard nodig heeft. De ultraorthodoxe gemeenschap groeit snel en het huidige vrijstellingsbeleid loopt tegen zijn grenzen aan.”

Politieke dynamiek: De huidige coalitie is de meest rechtse ooit. Veel mensen dachten dat de regering na 7 oktober zou vallen, maar Netanyahu wist aan de macht te blijven, mede door politieke manoeuvres om een onderzoekscommissie te vermijden.

“Beslissingen, vooral rond de dienstplicht voor alle ultraorthodoxen, worden telkens uitgesteld om de regering bij elkaar te houden. Extremistische ministers doen provocerende uitspraken over Gaza, wat de internationale kritiek versterkt. Maar Netanyahu negeert ze omdat hun vertrek zijn regering zou laten vallen. Volgens veel Israëli’s was de dreiging van de kolonistenpartijen om uit de coalitie te stappen ook de reden dat het zo lang duurde voordat Netanyahu instemde met een staakt-het-vuren”

Antisemitisme en media
Tuvia: “Toen we in onze eigen gemeenschappen bleven, werden we beschuldigd van exclusiviteit. Toen we integreerden, werden we beschuldigd van infiltratie en het controleren van banken en media. Toen we in Europa waren, kregen we te horen: ‘Ga terug naar Palestina.’ Nu zeggen ze: ‘Ga weg uit Palestina en terug naar Europa.’ Antisemitisme verandert voortdurend van vorm en vermomt zich vandaag vaak als antizionisme.”

Over de media is Tuvia kritisch. “Media schrijven niet alleen over oorlog; ze vormen ook het beeld van de oorlog. Het is verontrustend dat Al Jazeera, met geld uit Qatar, de Arabischsprekende wereld domineert. En voor wat betreft de Europese journalisten: ze herkennen Russische propaganda vaak feilloos, maar accepteren berichten uit Gaza klakkeloos zonder grondige toetsing.”

Een kleine maar zichtbare gemeenschap
Natuurlijk komen de Messiasbelijdende Joden in Israël ook nog aan bod. Ze vormen een kleine minderheid van ongeveer 30.000 mensen. “Vandaag zien steeds meer Israëli’s ons als volwaardige burgers die bijdragen aan de maatschappij en dienen in de IDF.”

Tegenstand ondervinden we vooral van particuliere ultraorthodoxe organisaties die soms steun hebben binnen gemeenten of overheidsinstanties. “Ze proberen af en toe onze bijeenkomsten te verstoren. Soms lukt dat, soms niet. Er zijn geïsoleerde boycots of posters met foto’s van Messiasbelijdende leiders geweest. Over het algemeen staat de wet wel aan onze kant, en is openbaar maken van misstanden vaak al voldoende. Als er toch juridische stappen nodig zijn, dan zijn er vandaag bekwame Messiasbelijdende advocaten die ons kunnen bijstaan.”

Tuvia gelooft dat Messiaanse Joden een sleutelrol hebben: “We moeten zichtbaar en actief zijn. Ook als we maar een klein percentage van de bevolking vormen, kan dat veel betekenen. Sinds de jaren ’90 groeit de beweging gestaag. God bereidt een overblijfsel om Zijn waarheid uit te dragen.”

Steun en kritiek
De wereldwijde steun van christenen betekent veel voor Tuvia; het herinnert hem eraan dat ze er niet alleen voor staan. Over kritiek is hij duidelijk: “Kritisch zijn mag altijd, zolang het uit liefde komt, geworteld is in de Bijbel en niet voortkomt uit idealisering. Israël maakt wel degelijk fouten. Zo hebben we per ongeluk hulpverleners gebombardeerd en humanitaire hulp beperkt om druk op Hamas uit te oefenen. Dat heeft veel leed veroorzaakt onder de Gazanen; dat mogen we niet negeren.”

Maar de belangrijkste steun is volgens Tuvia het gebed. “Het klinkt misschien als een cliché, maar Israël heeft het meer dan ooit nodig. Onderschat de kracht van bidden niet.” Hij noemt ook praktische en financiële steun aan Messiasbelijdende bedieningen. “Nauwelijks 10 procent van de evangelische steun gaat naar ons, en dat is jammer.” Ook benadrukt Tuvia het belang van opkomen voor Israël als er leugens worden verspreid.

Hoop
Tuvia hoopt dat Israël sterker uit deze periode komt. “Ik hoop dat we leren samenwerken ondanks verdeeldheid en dat we ons land en onze kinderen kunnen beschermen.”

“Geestelijk hoop ik vooral dat steeds meer Israëli’s openstaan voor Jesjoea, Israëls Messias en dat de Messiasbelijdende beweging verder groeit. Wanneer ik naar Israël kijk - een land dat overleeft tegen alle verwachtingen in - zie ik dat Gods plan doorgaat. Dat geeft me hoop.”

Tot slot zegt hij: “Getuigen van Jezus Christus en Zijn Bijbel aanbieden, is cruciaal. Help ons Jesjoea’s bevrijdende boodschap te verspreiden in mijn land.”