Een half jaar geleden waren Abigail en Gabriel ook in Europa, maar nu beleefden ze het toch anders. Enigszins onzeker verlieten ze Israël: "Hoe zal men op Israëliërs reageren?" Gelukkig zijn ze nergens echt vijandig behandeld. Wel waren er reacties van verrassing en ongemak. Een voorbeeld hiervan is een Australisch stel in Amsterdam: "Toen ze ontdekten dat wij Israëlisch waren, stopte het gezellige gesprek en werd het ongemakkelijk." Dit kleine incident illustreert de verandering in hoe men naar Israëliërs kijkt.  

Oorlogsmoe
"Direct na 7 oktober,” zegt Gabriel, “was er in de hele wereld begrip voor Israëls reactie op de wrede aanval. Maar naarmate de dagen maanden werden en de oorlog voortduurde, veranderde de publieke opinie. Steeds meer werden de Palestijnen in Gaza gezien als de enige slachtoffers. De Israëliërs verdwenen ‘uit beeld’. Even was er hoop toen een wapenstilstand tot stand kwam. Deze adempauze gaf velen de hoop op een diplomatieke oplossing, voor de oorlog en voor de gijzelaars. Maar het was van korte duur. De wapenstilstand werd gevolgd door nieuwe gevechten en een zware blokkade van voedsel en hulpgoederen naar Gaza. Vooral dat verhardde de publieke opinie over Israël."

Abigail vult aan: “De Palestijnen in Gaza lijden, maar de Israëli’s ook. We zijn zo oorlogsmoe! Een groot deel van de Israëli’s vreest ook dat de oorspronkelijke redenen voor de oorlog, de bevrijding van de gijzelaars en de uitschakeling van Hamas, inmiddels zijn vervangen door andere doelen. De grote vraag ‘waar gaat dit naartoe?’ blijft onbeantwoord, zowel voor de wereld als voor de Israëli’s.” 

Gevolgen en kritiek
Abigail deelt verder hoe de oorlog het leven in Israël bijna onbetaalbaar heeft gemaakt. En hoe het geluid van sirenes, dat komt en gaat, zorgt voor een constante staat van alertheid en onrust: "Het is een achtergrondgeluid dat als een zware deken over ons dagelijks leven hangt,” en deze metafoor vangt precies de psychologische tol die het conflict eist. 

Ze benoemt twee belangrijke punten die volgens haar de situatie voor Israël alleen maar slechter maken: "Ten eerste: hoe langer de oorlog duurt, hoe slechter het is voor Israël. Hamas probeert de strijd te rekken en de wereldopinie uit te putten. Het lijkt erop dat hun tactiek werkt. Nog steeds houdt Hamas onze mensen vast, en slagen wij er niet in om alle gijzelaars terug te halen en hen definitief te verslaan.” 

Het tweede punt dat Abigail aansnijdt, betreft de Israëlische regering: “Minstens de helft van Israël heeft veel moeite met Netanyahu en zijn rechts-religieuze coalitie. Men vindt dat ze Israël in een ‘wurggreep’ houden en vaak meer vanuit eigenbelang handelen dan in het belang van het land.”  

Heel specifiek noemt Gabriel de ministers Smotrich en Ben-Gvir. Het lijkt erop dat zij niet Israël dienen, maar vooral hun eigen religieus gemotiveerde ideeën over de Joodse staat willen uitrollen. Abigail voegt toe dat vooral de extreem-religieuzen bijdragen aan beleid dat schadelijk is voor de eenheid in Israël en de manier waarop de wereld naar Israël kijkt. Mede door hen verspreiden de internationale media een vertekend beeld van Israël. En dat heeft weer gevolgen voor de Israëli’s en de Joden wereldwijd, die te maken krijgen met toenemende vijandigheid.  

Ook over de persoon Netanyahu heerst in Israël grote twijfel. “Is hij bezig met zijn eigen reputatie, of met wat goed is voor het land?” is de vraag van veel Israëli’s. 

Een groot deel van hen gelooft dat Netanyahu de Gaza-oorlog en de gijzelaarskwestie laat voortduren om aan de macht te blijven en om vervolging voor corruptie te voorkomen. Wat Netanyahu wel even krediet heeft gegeven, is volgens Gabriel zijn slimme aanpak van Hezbollah in Libanon.  

Volgens Gabriel snakken de Israëliërs naar een normaal leven. Zij ervaren de situatie in Israël als uitzichtloos en hebben het gevoel vast te zitten tussen de politieke en militaire doelen van de regering. Ook over het nederzettingenbeleid van de regering heerst veel onbegrip. Gabriel: “We zitten midden in de oorlog in Gaza, de hele wereld kijkt mee, en dan gaat onze regering 22 nieuwe nederzettingen bouwen op de Westbank. Waarom uitgerekend nu?” 

Abigail gelooft ook dat als figuren als Ben-Gvir en Smotrich de volledige macht krijgen, zij zich niet uitsluitend tegen niet-Joden zullen keren. Zij vreest dat ze zich dan ook zullen richten op de seculiere en andersdenkende Israëliërs, waaronder de Messiasbelijdende Joden. “De rechts-religieuzen zien de inname van Gaza en de Westbank, en de uitbreiding van de nederzettingen, als een bijbelse opdracht. Ze geloven dat het ervoor zorgt dat de Messias eerder komt.”  

Hoop en toekomst  
Volgens Gabriel is er eigenlijk ‘niets nieuws onder de zon’. De profeten uit het Oude Testament beschuldigden ook al Israëls leiders van eigenbelang en het negeren van Gods wil. “Een zelfde patroon zien we vandaag ook.”  

Daarom vinden Abigail en Gabriel ook dat gelovigen, in en buiten Israël, moeten opstaan om het Evangelie te delen met de Israëli’s. Het is van cruciaal belang om hen te helpen om hun eigen Messias en de waarheid van het Evangelie te gaan zien. Dát geeft hoop, troost en toekomst.  

Abigail ziet bij veel landgenoten een diepe innerlijke leegte, die nog heviger zal worden naarmate de oorlog voortduurt, en de trauma’s en wonden zich verder verdiepen. “Als we nu niet komen met antwoorden om die leegte te vullen met de hoop van het Evangelie, zullen de Israëli’s andere ‘opvulling’ gaan zoeken.”  

Traumahulp voor en door gelovigen  
Abigail is nauw betrokken bij de traumazorg voor gelovige Israëlische vrouwen. “Deze hulp is anders dan de seculiere hulpverlening,” vertelt ze, “omdat het geloof in Jesjoea centraal staat. We combineren professionele kennis met gebed, bijbelstudie en geestelijke zorg.”  

Veel vrouwen dragen een verborgen trauma met zich mee, ontstaan na ‘7 oktober’ en de daaropvolgende oorlog. “Je hoeft namelijk niet op het slagveld te zijn geweest om een trauma te hebben,” benadrukt Abigail. “Dit is een grote misvatting. In onze hulpgroep zitten vrouwen die op 7 oktober, in één dag meer dan tien mensen hebben verloren.”  

Abigail zelf is een levend voorbeeld van herstel van trauma en haar eigen weg maakt haar tot een bruikbare gids voor de vrouwen die ze begeleidt. Ook zij heeft in haar diepste moment gedacht: dit gaat nooit over. “Vandaag wil ik aan mijn getraumatiseerde zusters doorgeven dat ze niet hoeven te blijven leven met dat constante gevoel van innerlijke chaos. En vooral: dat échte genezing en rust alleen door Jezus de Messias kunnen komen.” 

Abigail en Gabriel schetsen een beeld van een verwond land, geteisterd door oorlogsmoeheid, verdeeldheid en trauma’s. Laten we blijven bidden voor Israël en voor de gijzelaars, en vooral dat het Evangelie de leegte in veel Israëlische en Palestijnse harten mag vullen.