Jammer genoeg gaan Eli’s ouders uit elkaar als hij nog heel jong is. Enige tijd later hertrouwt zijn moeder met een katholieke man. Dit is onverteerbaar voor zijn streng religieuze grootouders, en ze verbreken dan ook het contact met hun dochter. Maar door het gemis van hun kleinkinderen wordt dat weer hersteld. Ook Eli’s vader vindt weer een nieuwe partner. Eli en zijn broer groeien dus op met vier ouders, en dat verloopt in goede harmonie.

Maar op aandringen van opa en oma (van moeders kant) logeren ze wel elke zaterdagavond bij hen, en krijgen ze zondags in de synagoge Hebreeuwse les en onderwijs over het jodendom. “Voor ons was het een onderdeel van de week”, aldus Eli, “de zondagen brachten we door in de sjoel.”

Omdat het regulier onderwijs in hun regio niet goed is, stellen opa en oma voor dat Eli en zijn broer naar een Joodse kostschool gaan. De jongens krijgen dan degelijk onderwijs in een beschermde Joodse omgeving. Eli’s grootouders zijn zeer vasthoudend en uiteindelijk gaan zijn ouders akkoord.

Eli: “Zodoende zat ik dus vanaf mijn 11e tot en met mijn 18e jaar op een Joodse kostschool. Een keer per maand waren we een weekend thuis. Hoewel de school niet onze keuze was, kijken mijn broer en ik terug op een fijne tijd in een warme Joodse omgeving. Op deze school is ons alles rondom het Judaïsme bijgebracht, maar God heb ik er nooit gevonden!”

De wereld in
Spirituele zaken hadden altijd Eli’s bijzondere interesse en “dat werd extra gevoed door mijn moeder, die zich bezighield met spiritisme.”

Na zijn kostschooljaren verlangt Eli enorm naar vrijheid. Hij wil de wereld zien en vooral ‘beleven’. Met een werkvisum op zak komt hij samen met een paar backpackende vrienden in Melbourne aan. Zijn reis is begonnen!

“Via mijn werk daar kreeg ik contact met een christen, die hem vertelde over haar plannen om naar Israël te gaan. Natuurlijk had ik als Jood wel wat tips en adresjes voor haar. Het opmerkelijke was dat ik altijd een soort muur optrok als ik met christenen sprak, maar bij haar gebeurde dat niet. We raakten zelfs bevriend. Ze sprak vaak over haar geloof, maar zonder dat ze probeerde ‘om gaten te prikken’ in mijn geloof. Maar wel riepen haar prikkelende uitspraken vaak vragen op. Op een dag zei ze: ‘Eli, als jij antwoorden wilt, vraag het aan God.’ Ze zei het heel terloops, alsof het normaalste zaak van de wereld was. Maar dat was het níet voor mij. Ik had alleen mijn gebedenboek. We baden dagelijks, maar hoorden nooit iets van God. God die tot je spreekt; het was totaal nieuw voor mij.”

Na een poosje vertrekt Eli’s christelijke vriendin naar Israël, maar ze blijven contact houden. Intussen heeft de schuchtere Joodse jongen alle regels achter zich gelaten, zijn haar geblondeerd, duikt het nachtleven in, drinkt veel en neemt regelmatig een oppeppend pilletje.

Maar tijdens zo’n uitgaansavondje krijgt Eli ineens een beeld in gedachten. Hij ziet een deel van een pijpleiding, met aan de binnenkant veel modder. Dit beeld maakt Eli duidelijk dat ‘de modder’ uit zijn leven moet verdwijnen. Hij moet ‘schoon’ worden. Het is een eyeopener, en hierdoor komt er radicaal een einde aan zijn nachtclubleven.

Een ontmoeting
Door de ziekte van haar moeder is Eli’s christelijke vriendin weer terug in Melbourne. Zij vertelt hem dat ze nu naar een kerk gaat die heel anders is dan ze gewend is. God spreekt heel vaak direct tot de voorgangers. Eli is geïntrigeerd: Hoe gaat zoiets? Hoe is het om God te horen? Eli besluit dat hij de voorganger graag wil ontmoeten.

In deze periode krijgt hij ook van zijn vriendin een Bijbel. Hij leest er veel in, maar aan het tweede deel, het Nieuwe Testament, waagt hij zich niet.  

Eli: “Ik vond het moeilijk om de Bijbel te lezen en ik begreep helemaal niets van het verbroken verbond. Op mijn Joodse school had ik daarover nooit iets geleerd. Ook niet over een nieuw verbond. Waarom niet en hoe zat dat dan?”

Op aanraden van zijn Joodse nichtje gaat Eli bij een rabbijn langs. Hij vertelt hem over zijn verwarring. Het eerste wat de rabbijn vraagt, is: ‘Heb jij met christenen gesproken?’ Na Eli’s bevestiging pakt hij twee boeken van de plank, en alsof hij een doktersrecept meegeeft, zegt hij alleen: ‘Lees dit, dan komt het wel goed!’

Het blijken boeken van de zogeheten Joodse antizendingsbeweging te zijn. Ze staan vol met voorbeelden, bijbelverzen en argumenten die een christen zou kunnen gebruiken, en hoe je ze dan als Jood moet weerleggen. Het wordt er voor Eli niet duidelijker op en dan doet hij iets heel onverwachts. Hij gaat bidden en zegt: “God, als Jesjoea echt bestaat, laat mij het dan zien op een manier die ik begrijp.”

Eli ontmoet uiteindelijk de voorganger van de kerk van zijn christelijke vriendin. Hij vertelt haar alles over zijn Joodse achtergrond en zijn twijfels over het geloof. De voorganger spreekt niet met Eli over zonden belijden of bekering; waarschijnlijk vanwege het besef dat hij dan direct zal opstappen. Wel wordt hem gevraagd om in Jezus’ naam voor hem te mogen bidden. Dan overkomt Eli iets wonderlijks, want tijdens het gebed voelt Eli een warme bries door zijn lichaam gaan, en ervaart hij een onbeschrijflijk gevoel van blijdschap en vrede. Zelf noemt Eli het ‘een injectie van louter vreugde’.

Deze ervaring verandert Eli. Er lijkt een enorme last van hem te zijn weggenomen en hij heeft een niet te stuiten honger om de Bijbel te lezen. Ook het Nieuwe Testament! Er breekt een periode aan van zeer persoonlijke ontmoetingen met God, en na een aantal maanden het moment van zijn volledige overgave aan de Heere Jezus als zijn Messias.  

Terug naar Australië
Eenmaal terug in Engeland merken zijn ouders dat hun zoon veranderd is. Geleidelijk vertelt hij steeds meer mensen in zijn omgeving over zijn geloof in Jesjoea. De reacties zijn wisselend. Maar Eli’s verandering komt niet uitsluitend door Jesjoea, maar ook door zijn christelijke vriendin. Hun relatie verdiept zich en het stel verlooft zich terwijl ze in Jeruzalem zijn, trouwt vervolgens in Australië en vestigt zich na een paar jaar in Engeland.

De jaren gaan voorbij en Eli en zijn vrouw worden steeds meer bepaald bij de noodzaak om het evangelie te verkondigen aan het Joodse volk. In 2013 maakt de Heere hen duidelijk dat ze terug moeten naar Australië, en eenmaal daar bezoekt Eli voor de allereerste keer een Messiaans-Joodse gemeente van ‘Celebrate Messiah’. Voor hem is het een bijzondere ervaring om ook andere Joodse gelovigen te ontmoeten.

De Heere maakt Eli op allerlei manieren duidelijk dat Hij hem wil gebruiken in het evangeliewerk onder zijn volksgenoten.

Eli gaat als vrijwilliger aan de slag bij Celebrate Messiah, een organisatie die zich richt op ‘het brengen van de evangelieboodschap naar de oorspronkelijke boodschappers, het Joodse volk’. Door Eli’s ervaring in de sociale sector en als manager is zijn hulp bij hun projecten zeer welkom.

Hij raakt nauw betrokken bij het opzetten en begeleiden van het netwerk van christelijke gezinnen om Israëlische backpackers in hun huis te ontvangen. Dit is trouwens een project in nauwe samenwerking met Chosen People Ministries in Amerika.

Surfhuis
Maar ook is Eli zeer betrokken bij het ZulaRoo Surfhuis in Apollo Bay. ‘Zula’ is Israëlisch jargon voor ‘veilige plek’ en ‘Roo’ voor Australische kangoeroes. Dit surfhuis is echt een toevluchtsoord voor de Israëlische backpackers in Australië.

Want elk jaar verlaten duizenden Israëli’s hun land na de verplichte legerdienst voordat ze aan de universiteit of hun carrière beginnen. Het is een aanhoudende stroom, maar de verwachting is nu wel dat na (?) de huidige oorlogen deze stroom backpackers vele malen groter zal zijn.

De totstandkoming van ZulaRoo is op een opeenstapeling van wonderlijke gebeurtenissen. Het hostnetwerk in Australië draaide al volop en breidde zich uit, maar een gelegenheid om meerdere backpackers tegelijk op te vangen was er nog niet. De wens was er al heel lang, maar de financiën ontbraken. Totdat…

Vanuit het niets kwam het bericht van een gelovige die 357.000 dollar wilde doneren, maar dat moest dan wel besteed worden aan een opvangplek voor Israëlische backpackers… U kunt begrijpen dat de dankbaarheid enorm groot was! Maar zo’n opvangoord moet ook goed beheerd worden. 
Ook hierin voorzag de Heere wonderlijk, want na vier jaar in Israël te hebben gewoond, keerden in 2019 Corey en Sarah Bolton terug naar Australië.

Zij hadden het op hun hart om iets te kunnen doen voor de Israëlische wereldreizigers en namen daarom contact op met Celebrate Messiah. Hun vraag kwam precies op het juiste moment! Op Gods tijd!

Toevluchtsoord
Vandaag de dag is het ZulaRoo Surfhouse een toevluchtsoord voor Israëli’s die Australië verkennen. Vooral na ‘7 oktober’ komen er veel Israëli’s met trauma’s en verdriet. Bijna allemaal kennen ze wel iemand die toen gegijzeld, verwond of vermoord is. De Boltons bieden in het surfhuis liefde en gastvrijheid en getuigen zo van hun geloof in de Heere Jezus. Heel vaak roept het vragen op bij hun Israëlische gasten en dan is er gelegenheid om te spreken over de Messias en een Bijbel te geven. Gelukkig is de eerste zending Backpackbijbels vanuit Nederland intussen bij het surfhuis afgeleverd.

Het is Eli’s vurige gebed dat het aantal gastfamilies en opvangplekken voor Israëlische backpackers verder zal uitbreiden. Zeker in deze tijd, want ook in Australië is het antisemitisme met 700 procent toegenomen.

Gelovigen moeten volgens hem samenwerken in de hosting van Israëlische wereldreizigers, en hij is dan ook zeer enthousiast over de Europese website Hanavad met gastadressen.

“De Messias zal pas terugkeren als Zijn volk Hem gaat aanroepen”, zegt Eli nog aan het einde van ons gesprek, “Een gelovige die verlangt naar Christus’ wederkomst mag tegenover Joodse mensen nooit zwijgen over Jesjoea!”