Kristallnacht 2024 –
ik was erbij…

aan alle jongens op een scooter, 
een fatbike, geruite sjaal of met
bedekt gezicht… 

Ik weet weinig tot niets over jou, 
maar afgelopen dagen 
was ik er zelf bij, 
samen met mijn beauty 
van een vrouw, 
en moeder van onze 6 kinderen, 
een paar dagen (ja - ook de nacht!) 
in ons mooie Amsterdam. 

Wij wonen op de Veluwe, 
maar zijn verliefd op deze stad. 
Daarom zijn wij er elk jaar, 
slapen in een schattig 
klein hotelletje, ergens 
aan de Herengracht.

Dit keer bezoeken we 
het Achterhuis van Anne Frank, 
ben jij er ooit geweest?! 
Ik las met tranen in mijn ogen
de woorden van  
- en enig overlevende; Otto Frank
de pappa van,
weet jij z’n dochters naam? 

‘Wat in het verleden is gebeurd, 
kunnen we niet meer veranderen. 
Het enige wat we kunnen doen 
is van het verleden leren 
en beseffen 
wat discriminatie en vervolging 
van onschuldige mensen 
betekenen.’

Vind jij het dan geen waanzin,
bizar en onvoorstelbaar idioot,
dat in diezelfde straten,
weer net als vroeger,
angst en dood,
opnieuw gevoeld wordt 
door een Jood?! 

Mijn overheid durft het niet
- op een paar uitzonderingen na 
jouw profiel, je achtergrond 
of uiterlijk 
met man en paard
door ‘freaking woke gedoe’,
gewoon te zeggen,
waar ‘t op staat.

Ik durf het wel vandaag,
want déze keer was ik er bij,
en zag met eigen ogen,
hoe jij eruit zag, met een sjaal
volledig zwart gekleed,
en je gezicht bedekt.
Ook hoorde ik geen ABN -
of Hollands dialect
wel veel gevloek, met ziektes 
veel war- en straattaal 
aan de haal.

Mijn overheid moet het verbieden
vandaag nog, 
nóóit meer onherkenbaar 
over straat.
Want waarom jezelf verbergen,
als je zo’n hekel hebt
aan oorlog en geweld 
aan al dat kwaad?

Ik nodig je uit - het kost je niets -
ga mee met ons gezin
naar ‘t Achterhuis 
van Anne Frank. 
Stap in de trein,
(geen veewagon!) 
naar Drenthe en
bezoek kamp Westerbork.

Je bent welkom, 
aan onze keukentafel, 
te praten over boosheid 
en frustratie. 
Wij zijn ook woedend
over zoveel onrecht,
wat mensen doen
en anderen 
wordt aangedaan!

Ga met ons mee,
op zondag naar een kerk.
Daar hoor ik telkens weer 
dat God het onrecht 
eens zal straffen!
Maar óók, dat wij geroepen zijn
niet zelf 
voor rechtertje te spelen
maar lief te hebben
omdat God Zelf
de bron van liefde en genade is,
ons mensen telkens weer 
de ongerechtigheid
zo vol ontferming
ons liefdevol
vergeeft!

Ga met ons mee,
verlaat voor eventjes de stad
ons veilig en welvarend Nederland,
naar Israël en ook de Gazastrook
huil met ons mee
om Jood en Palestijn

die nu uit woede en frustratie
het zwaard verkiezen
boven de Vredesduif
met als gevolg 
zo onvoorstelbaar
veel verdriet…

Huil met ons mee 
en laten wij dan heel hard 
samen schreeuwen, 
stop met al die bommen 
raketten en granaten
en laat dán van je horen. 
Goed spreken 
over de meest kwetsbaren
de vrouwen en kinderen
die geen stem meer hebben
maar monddood 
gestorven zijn.

Maar slaan en schoppen 
mensen duwen in de gracht
van ons geliefde Amsterdam
leidt niet tot verandering!

Wat nodig is en waar jij - en wij
elk mens ten diepste naar verlangt 
is vrede, geliefd zijn en geluk 
wellicht heel diep weggestopt.

Tot slot een laatste vraag
bespreek eens thuis
aan tafel met je vader, 
moeder, broer of zus
wat jij niet wilt,
doe dat dan ook een ander niet
wat kan ik leren,
van de geschiedenis? 

Ik weet weinig tot niets over jou,
maar één ding weet ik wel; 
jij heet niet, 
Jan Jaap, Max Olivier 
of Pieter Christiaan…

Jurrien ten Brinke is getrouwd met Janet, vader van zes kinderen, (missionair) pionier en sociaal ondernemer.