"Toen ik daar deze week mee bezig was, moest ik denken aan wat ik een keer las over het leven van de Engelse schrijver Arthur Pink. Er zijn veel boeken van hem in het Nederlands vertaald, waaronder een boek over Elia en de zeven kruiswoorden van Jezus Christus. Pink stierf in 1952. Hij had een godvrezende vader en moeder. Zoals zijn vader en moeder leefden, hoefde van Arthur niet. Hij ging niet op de tour van de verloren zoon. Het was geen feestbeest maar juist heel intelligent. Hij studeerde en raakte helemaal in de strikken van het occultisme, waarin hij zich bezighield met zwarte kunsten en contact zocht met de doden. Huiveringwekkend", vertelt Den Ouden.

"Hij was daar heel bedreven in", vervolgt de predikant. "Hij was vergevorderd in die sinistere zwarte kunst. Hij speelde als het ware met de duivel en hij was daarin zelfs zo 'getalenteerd' dat hij naar India zou gaan om door een of andere goeroe verder in het occultisme onderwezen te worden. Het was een hele intelligente jongen, maar hij was helemaal verstrikt geraakt in de netten van de boze. Regelmatig zat hij tot diep in de nacht met een aantal vrienden bij een sinister tafereel en kwam hij in het holst van de nacht thuis. Als hij dan thuiskwam, zat zijn godvrezende vader beneden op hem te wachten en die deelde een Bijbeltekst die voor hem een boodschap had. Arthur trok zich daar echter niets van aan, hij ging de  de trap op en viel als een beest op zijn bed in slaap. Maar iedere keer als Arthur thuiskwam, zat zijn vader op hem te wachten en steeds gaf hij zijn zoon een Bijbeltekst mee.

Op een keer kwam Arthur weer in het holst van de nacht thuis en zat zijn vader weer op hem te wachten. Ditmaal noemde hij een tekst uit Spreuken 14: 'Er is een weg die iemand recht schijnt, maar het laatste van dien zijn wegen des doods.' Arthur zei niks, liep de trap op, sloeg de deur dicht, maar later zou hij zeggen dat die tekst hem trof als een mokerslag. 'Er is een weg die iemand recht schijnt, maar het laatste van dien zijn wegen des doods.'  Je kunt denken dat het geweldig gaat, maar het loopt uit op je ondergang.

'Voor eeuwig verloren' en 'paden des doods', die woorden dreunden door het hoofd van Arthur. Hij kwam er niet meer los van. In zijn slaapkamer heeft hij - net als Paulus - drie dagen lang met God geworsteld en at en dronk hij niet. Hij wist zich schuldig, hij wist dat hij een verlorene was, die de gramschap van de Heere dubbel waardig was. Maar na drie dagen kwam God en Hij brak de banden en het licht mocht in de donkere ziel van Arthur opgaan. Hij ging naar beneden en zijn vader kwam al naar hem toe, zijn vader die drie dagen lang met zijn zoon meegeworsteld en meegebeden had. Voordat Arthur ook maar wat kon zeggen, sloeg hij - net als die vader van de verloren zoon - zijn armen om hem heen en zei hij: 'Goddank, mijn zoon is gered.'"

Bekijk in onderstaande video het bewuste preekfragment van ds. P. den Ouden terug. Onderstaande beelden zijn afkomstig van het YouTube-kanaal Evangelie Herauten. Op dagelijkse basis plaatst dit kanaal preekfragmenten van reformatorische predikanten uit verschillende kerkverbanden.