'Homo-zijn niet hetzelfde is als ‘seksuele omgang willen’, net zoals hetero-zijn niet hetzelfde is als ‘seks willen’', maakt Herman van Wijngaarden duidelijk in zijn antwoord. 'Dat heeft te maken met het verschil tussen seksualiteit en seks. Seksualiteit is de lichamelijke aantrekkingskracht tot een persoon. Seks gaat een stap verder: dan heb of wil je seksuele gemeenschap met iemand. Als ik als homo een knappe man zie, heeft dat te maken met seksualiteit: ik voel me tot hem aangetrokken. Maar dat betekent (gelukkig) niet per se dat ik ook seks met hem wil. Voor hetero’s is dat niet anders. 

Als iemand beweert dat homoseksuele gevoelens per definitie betekenen dat iemand seks wil met een ander van hetzelfde geslacht, zou het wel eens kunnen dat hij in zijn eigen omgang met seksualiteit niet geleerd heeft om het onderscheid te maken. Ik denk dat veel christen-hetero’s wat dat betreft een voorbeeld kunnen nemen aan christen-homo’s die het wél geleerd hebben: ik mag een man aanzien, maar ik mag hem niet aanzien om te begeren.

Reformatorische christenen zijn het in het algemeen erover eens, dat iemands homoseksualiteit niet het belangrijkste is wat over zijn of haar identiteit gezegd kan worden. Vanuit dat principe zegt de één dat je jezelf dáárom geen homo mag noemen, terwijl de ander daar geen probleem in ziet. Ikzelf hoor bij de laatste groep. Als het relevant is (!) noem ik mijzelf homo – niet omdat het de kern van mijn identiteit is, maar omdat het wel onderdeel van mijn identiteit is. Ik ben in de eerste plaats christen, vervolgens ben ik onder andere broer, Nederlander, schrijver, anglofiel (liefhebber van Engeland) en… o ja, als je het echt wilt weten: ik ben ook homo', aldus Van Wijngaarden.