De verklaring werd gepresenteerd tijdens de conferentie Church at the Crossroads in Glen Ellyn, Illinois. Volgens de ondertekenaars zijn Palestijnse christenen 'diep bedroefd' over de steun van westerse christenen aan Israël. In de brief staat: 'Onze broeders en zusters klagen dat onze houding het getuigenis van het evangelie van Jezus ondermijnt en de eenheid van Zijn lichaam schaadt. Zij roepen om een onmiddellijk staakt-het-vuren, de vrijlating van alle gijzelaars, vrije toegang voor hulpgoederen en rekenschap voor onrechtvaardige daden van Israël.'

Kritiek op christelijk zionisme
De groep verklaart als 'bekeringsdaad' het christelijk zionisme te willen weerleggen. Daarmee doelen ze op de theologische overtuiging dat God het Joodse volk een blijvende band met het land Israël heeft gegeven. Volgens hen wordt deze overtuiging misbruikt om geweld en verdrijving van Palestijnen te rechtvaardigen.

De Palestijnse christen Jonathan Kuttab zei: “Christenzionisme neemt een politieke ideologie, zionisme, en kleedt die aan met religieuze taal. Maar als wij Christus volgen, moeten we liefde tonen voor iedereen en vrede zoeken, niet oorlog.” Palestijns theoloog Anton Deik voegde daaraan toe dat zionisme volgens hem neerkomt op het “verdrijven van mensen en etnische zuiveringen.”

Andere geluiden
Niet alle christenen delen dit standpunt. De pro-Israëlische organisatie The Philos Project wijst erop dat Israël het enige land in het Midden-Oosten is waar christenen vrij zijn om hun geloof te belijden en zelfs een stem in de politiek hebben. “Hoe ingewikkeld de situatie ook is, dit feit mag niet genegeerd worden”, aldus de organisatie. Zij benadrukt dat vervolging van christenen in landen als Syrië en Egypte vaak veel ernstiger is, maar veel minder aandacht krijgt.

Historische achtergrond
Het debat raakt een gevoelige snaar. Tegenstanders van Israël stellen vaak dat Joden geen historische band hebben met het land. Maar archeologisch en historisch bewijs laat zien dat Israël al ruim 3.000 jaar onder Joods leiderschap stond. Zelfs na de verwoesting van de tempel in 70 na Christus bleven Joden in het land wonen en behielden Joden wereldwijd de hoop ooit terug te keren.

In 1947 stelde de Verenigde Naties een verdeling voor van het gebied in een Joodse en een Arabische staat. Joodse leiders accepteerden dit, maar Arabische leiders wezen het af. Toen Israël in 1948 zijn onafhankelijkheid uitriep, volgden directe aanvallen van de omliggende Arabische landen. Na de oorlog werden ruim 100.000 Arabieren Israëlische staatsburgers, terwijl naar schatting 700.000 Palestijnen hun huizen verlieten of werden verdreven.

De verklaring van de Amerikaanse christelijke leiders laat zien hoe verdeeld de kerk wereldwijd is over de oorlog in Gaza. Waar sommigen de nadruk leggen op solidariteit met Palestijnse christenen, benadrukken anderen de Bijbelse beloften aan Israël en de unieke positie van het land in het Midden-Oosten.