Het grootste en belangrijkste concilie van de hele Middeleeuwen vindt in 1215 in Rome plaats, het Vierde Lateranen Concilie. Daar zijn honderden geestelijken en ook heersers uit de hele wereld aanwezig. Tijdens dit concilie, dat wordt voorgezeten door paus Innocentius III, wordt ook de wens van de paus vervuld: de Joden worden verplicht tot het dragen van speciale kleding om hen te onderscheiden van de christenen, zoals in het vorige hoofdstuk al is aangehaald uit Canon 68. 

Hoewel de kleur en ook de vorm niet wordt voorgeschreven, is de kleur geel wel erg voor de hand liggend. Geel is de kleur van schande, bestemd voor misdadigers, hoeren, ketters en Joden. De gele vlek moet de Joden voortdurend herinneren aan de schande van de kruisiging van Christus. Het is voor Rome vanzelfsprekend dat Joden het teken van trouw aan de duivel, zoals velen dat zien, op hun kleding dragen. Dezelfde paus Innocentius die het Kaïnsteken invoert voor de Joden, stelt ook de kleuren van de Roomse gewaden vast; wit, rood, paars, roze, groen en zwart. In de hele santenkraam van de Roomse godsdienst ontbreekt de kleur geel. Opvallend is de gelijkenis met het boek Openbaring. Daar wordt de vrouw beschreven, de grote hoer, zittend op het scharlaken rood beest en dronken van het bloed. Dit zijn haar kleuren: “En de vrouw was bekleed met purper en scharlaken, en getooid met goud, edelgesteente en parels” (Openbaring 17:4a). Purper (paars) en scharlaken (rood) zijn de overheersende kleuren van Rome.