Het was in het voorjaar van 1999. In de bovenkamer van een pand ergens in Amersfoort zaten de directeuren van de partijbureaus van politieke partijen GPV, RPF (de twee voorgangers van de ChristenUnie) en SGP met hun ‘secondanten’. Bij de koffie serveerde de directeur van de SGP op zijn geheel eigen wijze een stevig statement: ‘Deze samenwerking zou er nóóit zijn gekomen als wij zelfstandig een zetel zouden kunnen behalen.’