Het boek Jona zou je het verhaal van een vluchteling kunnen noemen.
Van Jona staat letterlijk in de Bijbel dat hij naar Tarsis vluchtte, weg van de HEER.

Vluchten voor mensen, dat lijkt soms te lukken.
Maar vluchten voor God? Dat kan niet.
David schreef al in een gedicht: ‘Hoe kan ik aan Uw blikken ontkomen?’

Toch doen we het.
We doen het als we het niet eens zijn met God, zoals Jona: vluchten. Niet op een schip, maar wel in onze dagelijkse praktijk. We gaan niet meer naar de kerk. De Bijbel slaan we niet meer open. Ons gebed verstomt.
We doen het ook als we bang zijn voor God. Je durft Hem niet meer onder ogen te komen. Er is te veel gebeurd.

Sommigen hebben een punt gezet achter het geloof. Anderen breken niet. Nog steeds gaan ze regelmatig naar de kerk. Toch vluchten zij. Op een heel subtiele manier. Ze geloven, maar op hun manier. Vluchten voor God kan ook door een soort afstandelijk geloof.

God weet alles, Hij ziet alles. Ik kan me nergens verbergen voor Hem! Je kunt het gevoel krijgen dat je in je vrijheid wordt belemmerd.
‘HERE, heerlijk, dat u er bent, dat is werkelijk een geruststellende gedachte, maar kom me nu niet te dicht op de huid. Misschien dat ik later nog eens bij u aan mag kloppen?’

Anderen zetten in de vakantie alles even opzij. Thuis bidden ze altijd, gaan naar de kerk, lezen uit de Bijbel. In de vakantie niet. Ze zijn dan weg, uit de dagelijkse sleur, en ook even weg van God.

Vluchten voor God, dat kan zelfs terwijl je altijd bidt. Je bespreekt veel met God, maar niet alles.

Vluchten? Het kan niet. In werkelijkheid zijn we op z’n tijd allemaal vluchters. Gods nabijheid troost ons, als het ons uitkomt.

Vluchten voor God.
Jona heeft het echt geprobeerd. 

David zag van elke vluchtweg af.
Overal zal God zijn.
Zal hij mij arresteren?
Nee, Hij legt Zijn Hand op mij...

Jona heeft dat concreet beleefd.
Een grote vis redde zijn leven.

Deze overdenking verscheen eerder op de Facebookpagina van ds. Arie van der Veer.