Op zo’n 560 kilometer van de historische stad Marrakesh vandaan, die ook geraakt werd door de beving, bevindt zich een gemeente, beter gezegd: een huisgemeente. De huiskerkdienst duurde deze keer veel langer dan normaal. Youssef Ahmed, één van de leiders van deze Tanger Northern Church, stelde onder meer: "We vragen over het algemeen niet waarom een ramp hen, de slachtoffers is overkomen. Maar als het jou, mij overkomt, wil je wel Gods antwoord weten op de vraag waarom."

"Vrij om christen te zijn"
Hoewel Marokko alleen de islam en het jodendom als binnenlandse religies erkent, zeggen lokale christelijke gelovigen dat de regering hen over het algemeen toestaat rustig in hun huizen God te aanbidden. Maar ze staan daarbij wel onder toezicht. "Als je geen overlast veroorzaakt, ben je gewoon vrij om christen te zijn", aldus Ahmed.
Hij merkt op: "Wij weten niet waarom deze aardbeving hier plaatsvond. Kwam het door een grote zonde? Wij weten het niet. Was het een test net als bij Job? Wij weten het niet. Het enige wat we weten, is dat God het heeft laten gebeuren en dat Zijn wegen rechtvaardig zijn. Wij blijven op Hem vertrouwen."

Deze huisgemeente maakt deel uit van de 36 tellende ‘Union of Christian Churches’, die Ahmed in 2020 heeft opgericht. Na de aardbeving zijn leden van deze gemeenten met hulpgoederen naar het aardbevingsgebied gereisd. Maar toen ze bij de getroffen dorpen in het Atlasgebergte aankwamen, werd hun de doortocht versperd door wegblokkades. Ze trokken vervolgens naar Marrakesh, waar massa’s mensen in de buitenlucht kampeerden uit angst voor nieuwe schokken. Daar hebben ze, met vele anderen, lakens, water en voedsel uitgedeeld.

Een geestelijke boodschap delen
Eén van de Marokkaanse christenen die zijn getroffen landgenoten probeert te helpen, is Rachid Imounan. Hij doet dat vanuit de zuidelijke stad Agadir, 240 kilometer ten zuidwesten van het epicentrum van de beving. Als leider van een lokaal netwerk van ongeveer 150 christenen werkt hij samen met zijn gemeenschap om voedsel, kleding en medicijnen uit te delen en om gewonden in het stadsziekenhuis te bezoeken. Waar mogelijk probeert hij een ‘aangename geestelijke boodschap’ door te geven over de verlossing.
"Dit is wat de Bijbel ons leert", stelt hij, "samen zijn in vreugde en verdriet. We hebben niet veel, maar we hebben wel de geestelijke kracht."

Het aantal christenen in Marokko wordt geschat op rond de 30.000, op een bevolking van ruim 38 miljoen. Verder is er ook nog een expatgemeenschap van mensen uit het buitenland die in Marokko worden. Naar schatting zijn onder hen 10.000 protestanten en 30.000 rooms-katholieken.
De eerder genoemde Youssef Ahmed meldt verder dat ook de internationale kerken van Tanger, Casablanca en Marrakesh zich bij de hulpverlening hebben aangesloten. Ook People in Mission International (PMI), een christelijke Latijns-Amerikaanse organisatie die in moslimlanden werkt, biedt hulp. Samen met veel andere collega’s hebben ze een basiskamp opgezet om noodvoorraden uit te delen en geld in te zamelen om de ontheemden te helpen.

"De handen en voeten van Jezus"
"We proberen de handen en voeten van Jezus te zijn, om Zijn liefde te belichamen", aldus een PMI-veldcoördinator, die om veiligheidsredenen anoniem wenst te blijven. "Wat de hulpverlening vanuit de kerken betreft, zien we dag-na-dag meer eenheid, naarmate expats en lokale gelovigen beter samenwerken."
"De kerk in Marokko is niet geregistreerd", vertelt Adam Rabati, de voorzitter van de Unie van Marokkaanse Christenen, een groepering van 65 huiskerken. "We zijn altijd afgewezen door onze families en door de conservatieve samenleving."
In de Ranglijst Christenvervolging staat Marokko op plaats 29, omdat de wet verbiedt "het geloof van een moslim aan het wankelen te brengen".

Komen christenen nu uit hun schulp?
Layla, de 25-jarige dochter van een dominee, deelt de mening van Rabati. Als student vond ze het vervelend dat ze de koran en de islamitische gebedsrituelen uit het hoofd moest leren, terwijl niemand haar vertelde over het echte geloof. "Het Marokkaanse christendom is erg zwak", zegt ze over de impact van het niet erkend worden van het christelijke geloof. "Wij leven ons geloof in het geheim en aanbidden ondergronds. Maar misschien trekt de aardbeving sommige christenen wel uit hun schulp."

Layla’s huis in Casablanca trilde, maar liep gelukkig geen materiële schade op. Om veiligheidsredenen noemt ze haar achternaam niet, evenmin de naam van haar organisatie, maar samen met andere christenen heeft ze voedsel, kleding, tenten en andere benodigdheden uitgedeeld. Overal waar ze komt, wordt ze geconfronteerd met de sterfelijkheid van de mens.
"Het is belangrijk voor ons als christenen om een positieve impact te hebben op onze samenleving", merkt Layla op, "en om de wereld te laten zien wie Jezus is".

Bovenstaand artikel verscheen via Christianity Today in de nieuwsbrief van Dirk van Genderen.