Aan het eind van zijn vliegcarrière wordt hij geveld door een zeldzame ziekte, een soort MS, en belandt hij op de IC. Hij lijdt zeer zware pijnen en probeert deze met pijnstillers te bestrijden, totdat hij door vermoedelijk een overdosis een bijna-doodervaring krijgt.
Deze ervaring verandert zijn leven compleet. Want één ding is zeker, de meeste mensen die dit hebben ervaren, veranderen (meestal in positieve zin) en blijven dat hun hele verdere leven.

In deze bijna-doodervaring ontmoet hij namelijk God, engelen en Jezus en spreekt hen van aangezicht tot aangezicht! Hij ontmoet zijn beschermengelen, die zo ontdekt hij, al vanaf zijn geboorte aan hem werden toegewezen. Het zijn fenomenale wezens van zo´n 4 à 5 meter lengte, die ver boven hem uitsteken.

Maar voordat het zover is, begint zijn bijna-doodervaring bij de uittreding uit zijn aardse
lichaam en zoeft hij door een soort portaal recht in een mistige tunnel. De tunnel mondt uit in een volgend portaal, welke toegang geeft tot de hemelse sferen.
Aldaar aangekomen wacht hem een tafereel dat zich uitstrekt ter rechter- en linkerzijde: links van hem ziet hij een diepe put waarin 'duistere wolken rondwentelen als in een droogtrommel'.

Rechts is het licht alsof de zon gaat doorbreken door de wolken. Hij 'weet': “Ik hoor eigenlijk in die put, want ik was altijd onverschillig voor hemelse zaken en alleen gericht op mezelf.” Toch jaagt de put en de duisternis hem zoveel angst aan, dat hij zich naar de zijde van het licht omdraait. Drie lichtwezens komen daarop onmiddellijk naar hem toe: zijn beschermengelen.

Deze engelen leiden hem rond door het hemelse landschap, dat ligt te schitteren in het alomtegenwoordige licht van God. Ook krijgt hij de hemelse Stad te zien, een plaats waar speciale gebouwen of hallen staan maar ook woningen voor de hemelbewoners.
Er zijn Hallen van Heling, Hallen van Kennis, Hallen voor Kinderopvang etc. Alles met het doel mensen te helen en verder te helpen bij hun ontwikkeling. Tijdens zijn rondleiding ervaart Woodford de diepe liefde van God tot in al zijn vezels op een diep zielsniveau.

Zo wandelt hij op een sfeervol pad door een prachtig parkachtig landschap, totdat hij de ontmoeting van zijn leven krijgt, namelijk met Jezus Christus in eigen persoon! Van Jezus krijgt hij een opdracht om mee terug te nemen naar de aarde. Want, zo krijgt hij te horen: "Het is jouw tijd nog niet, Jim." De opdracht luidt: "Deel alles wat je hier gezien hebt met zoveel mogelijk mensen."

Dit was voor Woodford de aanleiding voor het schrijven van het boek Heaven,
waarmee hij in de VS al veel mensen heeft weten te bereiken. En, na het boek gelezen te hebben, denk ik dan: wat heeft dit boek mij als christen nu eigenlijk te zeggen, en waarom raakt deze bijna-doodervaring mij zo diep?

Is het omdat uit dit verhaal blijkt dat er voor de moderne mens, die zich graag richt op status en zelfverrijking waarin God en religie weinig of geen rol spelen, toch nog hoop is? Zelfs al is dat in het hiernamaals? Woodford krijgt de keuze: wil je in de put of wil je naar het licht? God geeft ons als mens dus altijd en overal de vrije keuze, met die mogelijkheid heeft hij ons geschapen.

Is het vanwege een totaal andere kijk op het beladen begrip 'oordeel'? Woodford oordeelt zichzelf doordat hij in een staat van verhoogd bewustzijn ervaart wat zijn woorden en/of daden hebben aangericht bij andere mensen. Dat alles aan de hand van een soort film van zijn leven, die ook in andere bijna-doodervaringen vaak een rol speelt. Het oordeel wordt dus niet door een soort hemelse rechtbank (God, Jezus) uitgevoerd, maar door de mens zelf.

Is het soms omdat het al lezende tot je doordringt: ook al zie ik het niet, de hemel is écht en het is voorzeker een plaats vol schoonheid, heerlijkheid en pure liefde Gods? Jezus en God zijn écht, en ze gunnen ons een glimp van hun heerlijkheid die uiteindelijk ook voor ieder mens is bestemd na het leven op aarde.

Of is het de opdracht die Jim Woodford van Jezus krijgt? “Deel alles wat je hier gezien en ervaren hebt met de mensen op aarde.” Ik denk dit laatste. Het is haast een nieuw soort 'evangelie' dat hij mag gaan uitdragen. Dat is niet niks, en zeker niet als Jezus zelf dat aan je opdraagt. Ook Paulus begon zijn zendingsopdracht op deze manier.

Deze opdracht uitdragen, dat is wat Woodford dan ook doet door middel van het boek Heaven. De lezer zal het boek echter voorlopig alleen nog in het Engels kunnen lezen. Een Nederlandse vertaling laat tot nog toe op zich wachten.

Tot slot nog een belangrijk gegeven welke in het boek naar voren komt: de dood is goed beschouwd een illusie, als je deze en andere bijna-doodervaringen tenminste serieus neemt. Dan kun je met recht zeggen: 'Dood waar is uw prikkel, waar
uw overwinning?' (1 Kor.15:55)

Het 'evangelie' van de bijna-doodervaringen mag uiteraard niet onze hemelse roeping hier
op aarde gaan vervangen. Want wij groeien hier al op tot Zonen Gods. Mogen hier al Efeze 3:18 gaan beleven. En zo zelf tot een getuigenis onder de mensen zijn.

Hij, Jezus, is een goed werk in ons begonnen, en zal dit ook ten einde toe
volvoeren (Fil.1:6). Ook de geestelijke wapenrusting en andere geloofszaken blijven onverkort van kracht, omdat je als christen nog steeds met de 'wereldbeheersers der duisternis' hebt te maken. (Ef. 6:12).

Goed om die geestelijke werkelijkheden in het oog te blijven houden. En dat des te meer nu we 'weten' dat een heerlijkheid ons wacht na dit leven hier op aarde.

Cvandaag-lezer Jaap van Dijk schreef bovenstaand verhaal naar aanleiding van het boek ‘Heaven’ van Jim Woodford.